مقایسه روش های معکوس سازی تعمیم یافته و روش پوجول در تعیین مقیاس بزرگی محلی (ml) برای البرز مرکزی
Abstract
روشهای گوناگون معکوسسازی به منظور به دست آوردن رابطه تصحیح تجربی در تعیین مقیاس بزرگی محلی (ml) وجود دارد. در این تحقیق از دو روش پارامتریک معکوسسازی تعمیمیافته (generalized inversion) و روش پوجول (pujol’s method) برای به دست آوردن منحنی تضعیف تجربی استفاده کردیم. تفاوت این دو روش در مراحل به دست آوردن پارامترهای مورد نیاز است. چون در روش معکوسسازی تعمیمیافته برای تعیین این مقیاس، مقادیر بزرگی زمین لرزه، تصحیح ایستگاهها و مقادیر واسنجی (کالیبراسیون) (مرتبط با پدیده گسترش هندسی و تضعیف ناکشسان) که منعکس کننده تغییرات دامنه به عنوان تابعی از فاصله هستند، به طور هم زمان تعیین میشوند، در نتیجه مقادیر بزرگی و تصحیحات ایستگاهی سرشکن (trade off) میشوند درحالی که در روش پوجول (2003) تصحیحات ایستگاهی جدا و قبل از پارامترهای دیگر محاسبه میشود. در این تحقیق به منظور مقایسه این دو روش، از حجم عظیمی داده که شامل 62523 لرزهنگاشت (waveform) مربوط به 3889 زمین لرزه که با شبکههای لرزهنگاری تهران، سمنان و ساری در محدوده جغرافیایی 48 تا 55 درجه طول شرقی و 34 تا 38 درجه عرض شمالی در بازه زمانی 2 مارس 1997 تا 13 مارس 2011 ثبت شدهاند، استفاده شد. در مقایسه تصحیحات ایستگاهی به دست آمده از دو روش بیشترین اختلاف در ایستگاه تهران برابر با 054/0 و کمترین اختلاف در ایستگاه آلاشت برابر با صفر و اختلافی برابر با 074/0 و 0007/0 به ترتیب در مقادیر ضرایب n وk به دست آمد. درنهایت تابع های تصحیح تجربی آن از روش های معکوس سازی تعمیم یافته و پوجول به دست آمد.