اثرات تأخیری پیش شرطی سازی ایسکمیک دور اندامی بر حداکثر اکسیژن مصرفی، رهایش لاکتات و تست های عملکرد ریوی در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار

مهناز مؤمنی، mahnaz momeni department of exercise physiology, school of physical education and sport sciences, islamic azad university, jahrom branch, jahrom, iranبخش فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم، جهرم، اصغر نیک سرشت، asghar nikseresht department of exercise physiology, school of physical education and sport sciences, islamic azad university, jahrom branch, jahrom, iranبخش فیزیولوژی ورزش، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد جهرم، جهرم، ایران زهرا اکبری، zahra akbari department of physiology, school of medicine, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranگروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران عادل دانشی، adel daneshi the persian gulf marine biotechnology research center, the persian gulf biomedical sciences research institute, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranمرکز تحقیقات زیست فناوری دریایی خلیج فارس، پژوهشکده علوم زیست پزشکی خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران خلیل پورخلیلی، khalil pourkhalili department of physiology, school of medicine, bushehr university of medical sciences, bushehr, iranگروه فیزیولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران

Abstract

زمینه: پیش شرطی سازی ایسکمیک دور سبب بهبود عملکرد ورزشی می شود و از آنجا که این پدیده دارای دو فاز می باشد، هدف مطالعه کنونی بررسی اثرات تأخیری پیش شرطی سازی ایسکمیک دور بر عملکرد قلبی تنفسی افراد ورزشکار و غیر ورزشکار است. مواد و روش ها: 25 نفر از دانشجویان پسر و دختر در دو گروه اصلی ورزشکار و غیر ورزشکار مورد مطالعه قرار گرفتند. پیش شرطی سازی ایسکمیک با استفاده از 3 سیکل متناوب ایسکمی و جریان مجدد کوتاه 5 دقیقه ای بر روی بازوهای افراد شرکت کننده اعمال گردید. تست های قلبی تنفسی قبل، بعد و 24 ساعت پس از اعمال پیش شرطی سازی اندازه گیری شدند. حداکثر اکسیژن مصرفی با استفاده از تست پله کوئین محاسبه گردید. یافته ها: آنالیز آماری داده ها نشان داد که پیش شرطی سازی ایسکمیک دور تأخیری در گروه غیرورزشکار سبب بهبود معنادار در حجم اجباری بازدمی ثانیه اول، حداکثر تهویه ارادی و افزایش قابل توجه در بعضی دیگر از پارامترهای تست عملکرد ریوی گشته است. همچنین پیش شرطی سازی تأخیری سبب کاهش فشار سیستولی و ضربان قلب و کاهش رلیز لاکتات در هر دو گروه به ویژه در گروه ورزش گردید، اما اثر معنی داری بر حداکثر اکسیژن مصرفی هیچ کدام از گروه ها نداشت. نتیجه گیری: پیش شرطی سازی ایسکمیک دور تأخیری سبب بهبود عملکرد قلبی عروقی افراد گروه ورزشکار و عملکرد تنفسی افراد گروه غیر ورزشکار شده است؛ بنابراین می تواند جایگزین مناسبی برای مواد نیروزا در جهت بهبود عملکرد ورزشی افراد در میادین ورزشی باشد.