تأثیریک دوره حرکت درمانی و بی تمرینی پس از آن بر تعادل زنان مبتلا به آرتروز زانو

عادله ایزدپناه، adeleh ezadpanah msc of sport medicine and health, imam reza international university of mashhad, iranدانشجوی کارشناسی ارشدحرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی،دانشگاه بین المللی امام رضا(ع)،مشهد،ایران مهتاب معظمی، mahtab moazami assistant professor of sport physiology, ferdowsi university of mashhad, faculty of physical education and sport sciences, mashhad, iranاستادیار،فیزیولوژی ورزش،دانشگاه فردوسی مشهد،دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی،مشهد،ایران ناهید خوشرفتار یزدی، nahid khoshraftar yazdi assistant professor of sport medicine, ferdowsi university of mashhad, faculty of physical education and sport sciences, mashhad, iranاستادیار، طب ورزش، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده تربیت بدنی وعلوم ورزشی،مشهد،ایران

Abstract

زمینه وهدف: استئوآرتریت زانو یکی از شایع ترین مشکلات عضلانی-اسکلتی می باشد که می­تواند بر فعالیت روزانه زندگی افراد مبتلا اثر گذار باشد و منجر به بروز وابستگی و اختلال عملکرد در فعالیت و تعادل این بیماران شود. لذا هدف از این مطالعه تأثیریک دوره حرکت درمانی و ماندگاری اثرات پس از آن بر تعادل زنان مبتلا به آرتروز زانو بود. روش بررسی: این تحقیق، نیمه تجربی وکاربردی بر روی 24زن غیر فعال مبتلا به آرتروز زانو با تشخیص پزشک و براساس معیارهای ورود به تحقیق بود. آزمودنیها بطور تصادفی به 2 گروه مساوی حرکت درمانی و کنترل طبقه بندی شدند. جهت تعیین تعادل ایستا و پویا بیماران بصورت پیش آزمون و پس آزمون به ترتیب از آزمون­های ثبات وضعیتی و خطر افتادن به وسیله دستگاه تعادلی بایودکس استفاده شد. به منظور بررسی ماندگاری اثر تمرینات، با فاصله یک ماه از پس از آزمون و طی دوره بی­تمرینی از هر دو گروه، آزمون مجدد به عمل آمد. پروتکل حرکت درمانی طی20 جلسه (به مدت 4هفته و در هر جلسه به طول 60 دقیقه) روی آزمودنیها اجراشد. در دوره تمرین، گروه کنترل هیچگونه تمرینی انجام نمی­دادند. برای انجام محاسبات داده­های خام از نرم افزارspssنسخه 19 و جهت تجزیه و تحلیل داده­ها و معنادار بودن فرضیه­های تحقیق، ازآزمونهای آمارتوصیفی و آزمون فریدمن و ویلکاکسون استفاده شد (05/0p≤). یافته ها: نتایج نشان داد که یک دوره حرکت درمانی بر تعادل ایستا: ثبات کلی و همچنین تعادل پویای زنان مبتلا به آرتروز زانو بطور معناداری تأثیر داشت (05/0p≤). همچنین بی­تمرینی یک ماهه پس از دوره تمرین، پایداری در بهبود نتایج تعادل (ایستا - پویا ) را نشان داد. نتیجه گیری: بر پایۀ نتایج پژوهش حاضر اجرای یک دوره 4هفته­ای حرکت درمانی می­تواند تأثیر معنی­داری بر بهبود تعادل در زنان مبتلا به استئوآرتریت زانو داشته باشد و همچنین این تغییر پس از 1 ماه بی­تمرینی پایدار مانده است. از این رو می­توان حرکت درمانی را حتی در یک دوره کوتاه مدت 4 هفته­ای روشی مؤثر در درمان و بهبود تعادل در این بیماران توصیه کرد. کلید واژه­ها: حرکت درمانی،بی تمرینی،تعادل،استئوآرتریت زانو