تاثیرنوع کانون توجه (درونی-بیرونی) برنوسانهای قامت وفعالیت الکتریکی عضلات ژیمناست های نیمه ماهر

علی پشابادی، ali pashabadi ms of physical education and sport sciences, university of tehranکارشناس ارشد تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران احمد فرخی، ahmad farokhi assistant professor of physical education and sport sciences of university of tehranدانشیاردانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران علی اشرف جمشیدی، ali ashraf jamshidi assistant professor of tehran university of medical sciencesاستادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده توابخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران مهدی شهبازی، mehdi shahbazi assistant professor of physical education and sport sciences of university of tehranدانشیاردانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران

Abstract(in Persian; no English abstract is available)

زمینه و هدف: مطالعه حاضر در پی بررسی تأثیر کانون توجه بر توانایی تعادل نیمه پویا و میزان فعالیت الکتریکی عضلات در ورزشکاران است. روش بررسی: تکلیف تعادل نیمه پویا در یک گروه 10 نفری ژیمناست مرد (2.09 ± 22.2 سال) دارای سابقه 5-3 سال فعالیت، در دو نوبت،یک­بار در شرایط کانون توجه درونی یعنی تمرکز فرد بر پای خودش و بار دیگر در شرایط توجه بیرونی یعنی تمرکز فرد بر صفحه دستگاه تعادل سنج ارزیابی شد. نوسان های قامت با استفاده از دستگاه تعادل سنج بایودکس و میزان فعالیت الکتریکی دو عضله تیبیالیس آنتریور و سولئوس با دستگاه الکترومیوگرام ثبت شدند. داده­های استخراج شده با استفاده ازآزمون تی همبسته تحلیل شدند . یافته­ها: میزان فعالیت الکتریکی عضلات برای حفظ تعادل در شرایط تمرکز بیرونی نسبت به شرایط تمرکز درونی کمتر بود. نوسان­های در شرایط تمرکز بیرونی کمتر از شرایط تمرکز درونی بود. نتیجه­گیری: این یافته­ها نشان می­دهند که بیرونی یا درونی بودن کانون توجه بر عملکرد تعادلی ورزشکاران تاثیر گذار است. در شرایطی که کانون توجه به فیدبک­های بیرون از بدن باشد (نسبت به کانون توجه به خود بدن) تعادل بهتر و نیاز به فعالیت عضلانی کمتر خواهد شد