ارتباط سطوح پلاسمایی اپلین-۱۳با شاخص مقاومت به انسولین و لپتین پلاسمای موشهای صحرایی نر دیابتی پس از ۸ هفته تمرین هوازی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف : نقش فیزیولوژیکی اپلین -آدیپوکاین مترشحه از بافت چربی- در مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 مشخص شده است. هدف از تحقیق حاضر، تعیین ارتباط سطح پلاسمایی اپلین-13 با شاخص مقاومت به انسولین (homa-ir) و لپتین پلاسما ی موش های صحرایی نر دیابتی پس از 8 هفته تمرین هوازی بود. مواد و روش ها : مطالعه حاضر، مطالعه ای تجربی با مدل حیوانی بود. تعداد 28 سر موش صحرایی نر از نژاد ویستار به 3 گروه غیر دیابتی (9 سر)، دیابتی کنترل (9 سر) و دیابتی تمرین (10 سر) تقسیم شدند. دیابت نوع 2 با تجویز درون صفاقی نیکوتین آمید و استروپتوزوتوسین القا شد. موش های دیابتی تمرین، 8 هفته به طور فزاینده روی نوارگردان دویدند. پس از دوره تمرینی، سطوح پلاسمایی گلوکز، انسولین، لپتین و اپلین-13 اندازه گیری و homa-ir محاسبه شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها، از آزمون آماری تحلیل واریانس یک طرفه و آزمون همبستگی پیرسون استفاده گردید و سطح معنیداری 05/0 p< در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج حاکی از کاهش معنیدار سطوح پلاسمایی گلوکز، انسولین، لپتین و homa-ir موش های دیابتی تمرین نسبت به موش های دیابتی کنترل، افزایش معنیدار سطوح پلاسمایی اپلین موش های دیابتی تمرین نسبت به موش های غیر دیابتی و دیابتی کنترل و ارتباط منفی معنیدار سطوح پلاسمایی اپلین با homa-ir و لپتین پلاسمای موش های دیابتی تمرین بود. نتیجه گیری: در این تحقیق، 8 هفته تمرین هوازی با بهبود حساسیت به انسولین (کاهش homa-ir و لپتین پلاسما) موجب افزایش سطوح پلاسمایی اپلین-13 موش های صحرایی نر دیابتی شد.