تأثیر تزریق حاد نورهارمان بر یادگیری و حافظه فضایی موش صحرایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه: با وجود این که بتاکاربولین های اندوژن (موجود در خون) و اگزوژن (موجود در سیگار) اثرات نوروتوکسیک از خود نشان می دهند به تازگی مشخص شده که بعضی از این ترکیبات بر روی سیستم دوپامینرژیک اثر تحریکی دارند و ضمن افزایش سطح دوپامین هیپوکامپ باعث بهبود حافظه می شوند. هدف این تحقیق بررسی اثرات تزریق حاد نوروهارمان به عنوان اگونیست معکوس گیرنده بنزودیازپینی بر یادگیری و حافظه فضایی در ماز آبی بود. روش ها: 40 موش ماده و 40 موش نر صحرایی 250-200 گرمی به 5 گروه کنترل و الکل و نورهارمان (1، 2 و 4 میلی گرم بر کیلوگرم) تقسیم شدند. گروه الکل و نورهارمان در روز پنجم آموزش، 30 دقیقه قبل از آزمون و در روز هشتم 30 دقیقه قبل از آزمون، پروب الکل اتانول (2/0 میلی لیتر) و نورهارمان را به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. تمام موش ها به کمک ماز آبی تحت آزمون یادگیری و حافظه قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان داد که تزریق حاد نورهارمان به هر دو جنس (نر و ماده) در دوز کم 1 و 2 میلی گرم بر کیلوگرم به صورت وابسته به دوز یادگیری و حافظه را بهبود می بخشد درحالی که در 4 میلی گرم بر کیلوگرم یادگیری و حافظه را مختل می کند. نتیجه گیری: اثرات نورهارمان بر حافظه و یادگیری وابسته به دوز است و ارتباطی با جنس ندارد. گرچه نورهارمان در دوز کم برای یادگیری و حافظه مفید است ولی در دوز بالا یادگیری و حافظه را مختل می کند.