نقش محیط آموزشی- پژوهشی و عوامل اجتماعی دانشگاه در خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سابقه و اهداف : محیط آموزشی- پژوهشی و عوامل اجتماعی از مهم ترین عوامل درون دانشگاهی تأثیرگذار بر خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان می باشند. در این راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش محیط آموزشی- پژوهشی و عوامل اجتماعی دانشگاه در خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی مشهد انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود.جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشکده های پرستاری و مامایی، داروسازی، دندانپزشکی و پزشکی بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای نسبی نمونه ای به حجم 185 نفر انتخاب شد. ابزارهای مورد استفاده پرسشنامههای محیط آموزشی- پژوهشی دانشگاه، عوامل اجتماعیدانشگاه و خودکارآمدی پژوهشی بودند. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها علاوه بر شاخصهای آمار توصیفی از روش های آمار استنباطی نیز استفاده شد . یافته ها: بر اساس یافته ها بین محیط آموزشی- پژوهشی و عوامل اجتماعی دانشگاه و مؤلفه های آنان با خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان رابطه مثبت و معنی داری وجود دارد (01/0 > p ). خودکارآمدی پژوهشی از طریق محیط آموزشی - پژوهشی و عوامل اجتماعی دانشگاه و مؤل فه های آن ها قابل پیش بینی بود. نتایج آزمون t تک نمونه ای نیز نشان داد که وضعیت خودکارآمدی پژوهشی در حد مطلوبی نمیباشد. همچنین از لحاظ کل مقیاس خودکارآمدی پژوهشی بین دانشجویان دختر و پسر تفاوت معنی داری وجود ندارد (54/0 = p ، 60/0- =(181) t ).اما نتایج آزمون مانووا نشان دادند که بین دانشجویان دختر و پسر از لحاظ مؤلفه های خودکارآمدی پژوهشی فقط در خرده مؤلفه خودکارآمدی در مهارت ها تفاوت معنی داری وجود دارد (000/0 = p ، 80/14 = (181،1) f ) . نتیجه گیری: وضعیت خودکارآمدی پژوهشی در حد مطلوبی نمی باشد، اما با توجه به نتایج این پژوهش محیط آموزشی – پژوهشی و عوامل اجتماعی مطلوب میتوانند باعث ارتقاء خودکارآمدی پژوهشی دانشجویان گردند.