رابطه ارزشیابی کلاسی ادراک شده تبحری محور و عملکردی محور با خود راهبری در یادگیری دانشجویان پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی مشهد
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
سابقه و اهداف : یکی از حوزههای بسیار مهم تأثیرگذار بر خود راهبری و یادگیری دانشجویان ، ارزشیابی کلاسی ادراک شده توسط دانشجویان است. چرا که ارزشیابی جزء جدایی ناپذیر آموزش بوده و یکی از برجستهترین عواملی است که میتواند بر انگیزش و یادگیری فراگیران تأثیر بگذارد. پ ژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده تبحری محور و عملکردی محور با خودراهبری در یادگیری دانشجویان پرستاری و مامایی صورت پذیرفت. روش بررسی : روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش، کلیه دانشجویان کارشناسی دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی مشهد بودند که در سال تحصیلی 91-1390 مشغول به تحصیل بودند. به روش نمونهگیری طبقهای نسبتی بر حسب جنسیت ، تعداد 220 دانشجو انتخاب شدند و پرسشنامه های ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده و پرسشنامه خود راهبری در یادگیری را تکمیل نمودند. یافته ها : یافتهها نشان داد بین ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده تبحری محور و ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده عملکردی محور رابطه معنادار و مثبتی وجود دارد (01/0 > p ). همچنین بین ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده تبحری محور و خودراهبری در یادگیری رابطه معنیدار و مثبتی وجود دارد (01/0 > p ). اما بین ساختار ارزشیابی کلاسی ادراک شده عملکردی محور و خود راهبری رابطه معناداری وجود ندارد . نتیجهگیری: با توجه به یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود، برنامه های اساسی نظام تعلیم تربیت و آموزش عالی با تغییر ساختار ارزشیابی و تبدیل آن از شیوه نمره گرا و عملکرد گرا به سمت فرایندگرایی و تبحر محوری باشد. در آن صورت بین عملکردهای انتخاب شده و ساختارهای ارزشیابی سازنده و یادگیری محور روابط مثبتی مشاهده خواهد شد و یاد گیرندگان از تحصیل لذت بیشتری خواهند برد.