عوامل مؤثر بر بلورینگی پلی (وینیل الکل) تهیه شده در شرایط واکنش مختلف
Abstract
در این پژوهش، نمونه هایی از پلی(وینیل الکل) در شرایط واکنش مختلف تهیه شده است. دما و زمان، با وجود مقدار کاتالیزور ثابت در آزمون ها، به عنوان مهم ترین عوامل روی خواص پلی (وینیل الکل) های تولید شده درنظر گرفته شده و درجه آبکافت و وزن مولکولی به عنوان متغیرهای وابسته اندازه گیری شدند. برای این کار، ابتدا دما روی 45 درجه سلسیوس ثابت نگه داشته شد و آزمون آبکافت در زمان های متفاوت انجام شد. برای اثر عامل دما نیز آزمون در زمان 40 دقیقه در دماهای متفاوت انجام شد. با توجه به کاربردهای مختلف پلی (وینیل الکل) و خواص انواع مختلف آن از قبیل انحلال پذیری، کشش سطحی و مقاومت در برابر کشش، گرانروی و بلورینگی نمونه های تهیه شده با گرما سنجی پویشی تفاضلی بررسی شد. افزایش دما و زمان در طول واکنش آبکافت باعث افزایش درجه آبکافت و کاهش وزن مولکولی نمونه ها شد. عملیات گرمایی، وزن مولکولی، درجه آبکافت و نوع پیکربندی مهم ترین عوامل مؤثر بر بلورینگی نمونه ها هستند. از میان این عوامل، عملیات گرمایی که پس از سنتز روی پلیمر اعمال می شود، اثر بسیار زیادی بر افزایش یا کاهش بلورینگی نهایی دارد که این عامل برای همه پلی (وینیل الکل) های تهیه شده به طور یکسان اعمال شد. افزایش درجه آبکافت باعث افزایش بلورینگی، کاهش وزن مولکولی باعث کاهش بلورینگی نمونه ها شده ولی اثر درجه آبکافت بیشتر از وزن مولکولی است. با توجه به نتایج ftir پیکربندی هم آرایش، آرایش غالب و مطلوب در بلورینگی نمونه هاست. برای یکسان سازی پیکربندی ماده اولیه آبکافت، از یک نوع پلی (وینیل استات) برای همه آزمون ها استفاده شد. با توجه به تغییر سه عامل درجه آبکافت، وزن مولکولی و پیکربندی در شرایط مختلف واکنش اثر هر عامل به طور مجزا و اثر جمعی عوامل روی مقدار بلورینگی و دمای ذوب نمونه ها بررسی شد.