تخصیص سرمایه گذاری در شبکه حمل و نقل بر مبنای قابلیت اطمینان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
امدادرسانی به موقع بلافاصله پس از رخ دادن یک حادثه مانند زلزله یا سیل در یک شبکه حمل و نقلی شهری، اصلیترین عامل نجات آسیبدیدگان به شمار می رود. این موضوع به حفظ مناسب عملکرد اجزای شبـکه وابسـته است. عوامل مختـلف محیـطی می توانند عملکرد شبکه حمل و نقلی را دچار اختلال نمایند. این اختلال در خدمتدهی اجزای شبکه بروز پیدا می کند. مثلاً پلی می شکند و از شبکه خارج می شود و یا در اثر آسیبدیدگی، دیگر نمی تواند با همه ظرفیت خود سرویسدهی کند. در این مقاله با در نظر داشتن عملکرد احتمالی ظرفیت کمانها، مدلی جهت تخصیص سرمایه برای بهبود عملکرد آنها ارائه شده است. حل این مدل مشخص می کند کدام کمانها می بایست تحت سرمایهگذاری قرار گیرند به نحوی که پس از وقوع حادثه، قابلیت اطمینان شبکه در سطح مطلوبی حفظ شود. بدین منظور، شاخصهای ارزیابی مناسب برای توصیف عملکرد شبکه انتخاب و برای برآورد کرانه بالا و پایین قابلیت اطمینان شاخصهای مورد نظر، از روش محتملترین حالت اسـتفاده شده اسـت. در این شاخـص که میبایست معرف کیفیت سرویسدهی شبکه باشد، قابلیت اطمینان اتصال مبدأ- مقصدها و زمان سفر کل شبکه در نظر گرفته شده است. سپس الگوریتم ژنتیک جهت حل مدل بهینهسازی ارائه شده، مورد استفاده قرار گرفته و در نهایت مدل، در یک شبکه حمل و نقلی به کار گرفته شده است. در این مثال روش محتملترین حالت با روش شبیهسازی مونت کارلو مقایسه و در مورد دقت آن بحث شده است.