آسیب شناسی کرامت انسان از منظر نهج البلاغه (عوامل و زمینه سازهای معرفتی)
Abstract
این تحقیق به بیان ارتباط بین باورها و شناختهای نادرست انسان از انسان و جهان هستی و کرامت انسانی، و اثرگذاری این باورها و شناختهای نادرست بر آسیبپذیری کرامت انسانی از منظر نهج البلاغه پرداخته است. جهل و ناآگاهی انسان از جایگاه خود در نظام آفرینش و پیامدهای سوء آن از قبیل گرایش به لذتهای دنیوی و مشغول شدن به خوشیهای آن و فراموش کردن و غفلت از هدف متعالی انسانی و پرداختن به یک زندگی شبهحیوانی و اثرگذاری آن در سقوط انسان از مقام والای کرامت انسانی، در این مقاله مورد پژوهش واقع شده است. همچنین رابطه بین باور و شناخت نادرست انسان از جهان هستی - مانند تصور حیات طبیعی محض یا نگاه استقلالی به آن و نیز نگاه بدبینانه به آن - و آسیبپذیری کرامت انسانی، مورد بررسی واقع شده است.