مقایسه تأثیر توانبخشی رایانه یار و داروی روان محرک در بازداری پاسخ و توجه پایدار کودکان دارای اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی
Abstract
پژوهش حاضر با هدف تعیین و مقایسهی اثربخشی توان بخشیشناختی رایانهیار با داروی روان محرک در بهبود کارکرد بازداری پاسخ و توجه پایدارکودکان با اختلال نارسایی توجه- بیش فعالی انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی و باطرحپیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با دو گروه آزمایشی است. 23 کودک با اختلالنارسایی توجه- بیش فعالی به شیوه نمونهگیری در دسترس و بر طبق ملاکهای ورود وخروج انتخاب و بر اساس شدت اختلال همتا شده و به طور تصادفی به دو گروه دارو روانمحرک (11 نفر) و توان بخشی شناختی رایانهیار (12 نفر) انتساب یافتند. ابزارهایپژوهش شامل آزمون عملکرد پیوسته، پرسش نامه (snap-iv)، فرمکوتاه آزمون هوش تجدید نظر شده کودکان وکسلر و پرسش نامه نشانه های مرضیکودکان بود. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل ورایانس چندمتغیری اندازهگیری مکرر، تحلیل واریانس آمیخته و آزمونهای متعاقب آن استفاده شد.توان بخشی شناختی رایانهیار منجر به تغییرات موثر و ماندگاری در عملکردآزمودنیها در بازداری پاسخ و توجه پایدار شد. افزون بر این، با وجود بیشتر وماندگارتر بودن تغییرات حاصل شده در گروه توان بخشی شناختی رایانهیار نسبت بهگروه داروی روان محرک، این تغییرات به لحاظ آماری معنادار نشد. به طورکلی هر دو درمان در بهبود کارکرد اجرایی بازداری پاسخ و توجه پایدار موثر میباشند،در نتیجه توان بخشی شناختی رایانهیار را میتوان به عنوان جایگزین داروی روانمحرک به کار برد