تبیین قاعده حل تعارض و تطبیق قانون حاکم بر رابطه منتقلٌالیه و مدیون در حقوق ایران وقانون متحدالشکل تجاری آمریکا در پرتو اسناد بینالمللی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
چکیده در انتقالطلب، تمام یا قسمتی از حقوق قراردادی با توافق میان ناقل و منتقلٌالیه، به منتقلٌالیه واگذار و در اثر آن، منتقلٌالیه در حق مطالبه طلب، جانشین ناقل در قرارداد اصلی میشود. اما در مواقعی قابلیت استناد قرارداد انتقال طلب نسبت به مدیون مورد خدشه قرار گرفته، مدیون با توسل به ایراداتی نظیر عدم آگاهی، اصلاح قرارداد اصلی، ممنوعیتهای قراردادی انتقال و غیره، برحسب مورد موجبات برائت یا حق امتناع از پرداخت دین به منتقلٌالیه را فراهم میآورد. این امر در واگذاریهای بینالمللی یکی از مواضع برخورد حق با مسائل حقوق بین الملل خصوصی و محلی برای شناسایی قواعد حل تعارض است. از این رو در این مقاله به مطالعه تطبیقی قواعد حاکم بر رابطه منتقلٌالیه و مدیون در حقوق ایران و قانون متحدالشکل آمریکا با نگاهی به برخی از اسناد بین المللی پرداخته، مشخص شد که اگرچه در این دو نظام حقوقی و اسناد بین المللی، قاعده حل تعارض حاکم و در نتیجه قانون حاکم بر قرارداد اصلی و رابطه منتقلٌالیه و مدیون یکی است، اما موانع اصل قابلیت استناد انتقال طلب از حیث این رابطه در هریک از نظام های حقوقی و اسناد مورد نظر متفاوت است. * نویسنده مسؤول مقاله: email: ma.sarmadi@yahoo.com