تبیین راه های اثبات وجود خدا از دیدگاه نهج البلاغه و تطبیق آن با قرآن
Abstract
خداشناسی از موضوعات بسیار اساسی و حائز اهمیت در قرآن کریم و بیانات ائمه (علیهم السلام) است. در موارد فراوانی از آیات قرآن و کلام ائمۀ اطهار به ویژه حضرت علی (ع)، با تعابیر مختلف به راه های خداشناسی اشاره شده است، از مهم ترین این راه ها؛ راه فطرت، راه عقلی- حسی؛ و راه عقلی- فلسفی است. از آنجا که نهج البلاغه پس از قرآن کریم، ارزشمندترین کتاب هدایت و انسان سازی محسوب می شود و در جای جای آن، انعکاس آیات آسمانی قرآن، مشهود است، در این پژوهش با روش کتابخانه ای و روش توصیفی - تحلیلی در بررسی داده ها، به تبیین راه های اثبات وجود خدا از دیدگاه نهج البلاغه، سپس تطبیق آن با آیات قران می پردازیم. نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهد که گاهی انسان به مجرد توجه به نظام عالم هستی، به حکم عقل فطری، به وجود خدای متعال اعتقاد پیدا می کند و همچنین اساس خلقت موجودات و آفریده ها، حاکی از آن است که عالم هستی مسخّر یک موجود مافوق طبیعی است و از نظر عقلی و فلسفی نیز وجود خدا با واسطه اثبات می شود؛ و آنچه که واسطه قرار می گیرد، یک سری اصول عقلی هستند که ضرورت وجود خدای متعال را ثابت می کنند.