ارتقای روش mola با توجه به معیارهای سیمای سرزمین و بهره گیری از الگوریتم ژنتیک
Abstract
در فرایند اختصاص مکانی کاربریها به یک پهنه، به طور معمول میان کاربریها رقابت وجود دارد. برای حل این رقابت، دو رویکرد تخصیص زمین به چند کاربری (mola) و الگوریتم ژنتیک (ga) برای شهرستان گرگان به کار گرفته شدند. رویکرد mola بر اساس تناسب و روش نزدیکی به نقطة مطلوب عمل میکند و برای ga، با به کارگیری لایة تناسب و شاخص پیوستگی (cohesion index) کاربری تخصیص میشود. جهت بهبود رویکرد mola، لایة نهایی به عنوان جمعیت اولیه در ga استفاده شد. همچنین، با تعریف شاخص پیوستگی به عنوان معیار سیمای سرزمین، تلاش شد لکههای ایجادشده شکل منسجمتری داشته باشند، که این ویژگی در رویکرد mola غایب است. نتایج نشان داد به کارگیری ga بر اساس خروجی رویکرد mola در بهبود قابلیت این رویکرد از نظر معیارهای سیمای سرزمین تأثیری بسزا دارد. اگرچه واردکردن معیارهای سیمای سرزمین باعث ازدسترفتن بخشی از تناسب برای کاربریها میشود، با متوازن کردن تناسب و شاخص سیمای سرزمین در ga میتوان حد متعادلی از آنها را لحاظ کرد. لایة ایجادشده توسط ga از لحاظ معیارهای سیمای سرزمین و تناسب، قابلیت به کاریگری ترکیبی از رویکردهای مختلف را در آمایش برای رسیدن به راهحل بهینه نشان داد.