روش شناسی دانش ارتباطات؛ درآمدی بر روش شناسی اسلامی
Abstract
هدف اصلی این مقاله ترسیم چارچوب کلی بحث روش شناسی دانش ارتباطات و نشان دادنحوزه های مغفول علمی آن است . در این مقاله ابتدا به بحث چیستی روش پرداخ ته و تعریفی برگزیدهارائه می شود . این تعریف دارای دو بخش ابزار گردآوری اطلاعات و بخش فهم، توصیف و داوری نظریهاست. بر این اساس هنگامی که باید به تعریف برگزیده از روش شناسی پرداخته شود، روش به معنایعام آن مدنظر قرار می گیرد . بدین ترتیب در ابتدا به دوازده ف ن پرکاربرد در پژوهش های ارتباطی ومثال هایی از استفاده شان پرداخته می شود . در ادامه این فنون به دو گروه تقسیم می گردند و اینکار ما را به کشف پارادایم های موجود در دانش ارتباطات رهنمون می سازد.توجه به پارادایم ها، و تفاوت های روش شناختی آنها، ضرورت پرداخت ن به روش شناسی های موجوددر ارتباطات را نشان می دهد . متمایز کردن پنج روش شناسی تبیینی (علّی و آماری )، ساختارگرایانه،پدیدارشناسانه، هرمنوتیکی و گفتمانی و تحلیل کاربرد این روش شناسی ها در نمونه هایی از پژوهشهای ارتباطی، در راستای پرداختن به بخش تفهیم و تفهم ی تعریف برگزیده صورت می پذیرد. در انتهانیز به ارائه درآمدی به روش شناسی مبتنی بر فلسفه اسلامی پرداخته می شود تا به رویکرد دستوریمد نظر تعریف برگزیده از روش شناسی نیز اشاره گردد و زمینه روش شناختی برای تولید دانشارتباطات بومی و اسلامی نیز تبیین شود.