ریختشناسی حکایت در مجالس سبعه و فیه ما فیه
Abstract
No abstract recorded for this item.
Authors and affiliations
- شیرزاد طایفی — وزارت علوم
- مرضیه آتشی پور — وزارت علوم
No abstract recorded for this item.
این پژوهش به تحلیل بلاغی و استدلالی زبان اقناعی در کتاب مجالس سبعه مولانا بر مبنای نظریۀ استدلالی استیون تولمین (Stephen Toulmin) میپردازد. روش تحقیق در این مطالعه، تحلیلیتوصیفی و مبتنیبر تحلیل متن است که ازطریق یادداشتبرداری کتابخانهای ادعاها، دلایل و استثناهای موجود در اس
مجالس سبعه یکی از آثار مهم جلالالدین محمّد مولوی است که از هفت خطابه یا هفت مجلس وعظ فراهم آمده است. این گونة نثر که نثر خطابی نامیده میشود و عالیترین اندیشهها را به وسیله سادهترین اشکال منطقی القا میکند، به وسیله بزرگانی مانند: خواجه عبدالله انصاری، ابوسعید ابوالخیر،
تقابل ها که در دو سطح واژگانی و معنایی نمود می یابند، این امکان را برای خالق اثر اندرزی فراهم میآورند تا با ایجاد فضای مقایسه ای، زمینه های لازم را برای افزایش درک مخاطب فراهم آورد. در میان ادیبان فارسی زبان، مولانا با تکیه بر قابلیت های تقابل واژگانی و معنایی، مهمترین ان
مولوی بیشک مشهورترین شاعر قرن هفتم است که بخش عظیمی از گنجینة ارزشمند معارف الهی و احادیث را در ادبیات فارسی به خود اختصاص دادهاست. او در آثار خود در برخی موارد برداشتهایی متفاوت از احادیث میکند که بیانگر تسلّط فراوان شاعر به علوم اسلامی و روایات است. تأویل های وی در آثار منثور م
بخش عمدهای از نثرهای صوفیانه، نثرهای تعلیمی است که دربردارندهی تعلیم اصول و مبانی اعتقادات دینی و عرفانی از سویی و تبلیغ عرفان و تصوف در میان مردمان عامه و متوسط جامعه از دیگر سو بوده است. به این نکته باید اشاره داشت که یک گونه از نثرهای تعلیمی و تبلیغی مجالس وعظ صوفیانه است. ب