تأملی در تلقی ژیلسون از هستی شناسی ابن سینا
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
اتین ژیلسون (1884 ـ 1978) قرون وسطا شناسی که به فیلسوفان این دوره به خصوص توماس آکویناس علاقة فراوانی دارد، در اثر معروف خود، هستی در اندیشة فیلسوفان دیدگاه های ابن سینا را به عنوان فیلسوفی که اندیشه های او در قرون وسطا بسیار تأثیرگذار بوده است، در چندین مسأله از جمله ماهیت لابشرط، زیادت وجود بر ماهیت، امکان ذاتی و قاعدة علیت گزارش و نقادی کرده است. از نظر ژیلسون، ماهیت لابشرط قابل تصور نیست؛ زیادت وجود بر ماهیت، یک مفهوم دینی است تا فلسفی؛ امکان ذاتی یک فرض تناقض آمیز است و قاعدة علیت به موجَبیت واجب تعالی منتهی می گردد. نوشتار حاضر، ابتدا تلقی ژیلسون از دیدگاه های ابن سینا در هر مسأله را بازگو می کند. سپس به نقدهای ژیلسون که به زعم او، هستی شناسی ابن سینا را با چالش روبرو کرده است، می پردازد. همچنین دیدگاه های ژیلسون و نقدهای او نقادی و ارزیابی مجدد می شود.