بررسی عوامل اجتماعی مؤثر بر میزان نشاط در استان خوزستان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
نشاط و شادمانی، پدیدهای اجتماعی است که نظریهپردازان مختلف با دیدگاههای متفاوتی به آن نگریستهاند. پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان نشاط و عوامل اجتماعی مؤثر بر آن انجام گرفته است. جامعهی آماری این پژوهش شامل شهروندان استان خوزستان در تابستان 1390 است که 15 تا 65 سال سن دارند. با توجه به تنوع جامعهی آماری و گستردگی استان، نمونهگیری به صورت چند مرحلهای انجام شد و بر این اساس حجم نمونه 987 نفر انتخاب گردید. برای سنجش میزان نشاط از پرسشنامهی جامع آکسفورد پس از انجام آزمون پایایی استفاده گردید. نتایج حاکی از آن است که میزان نشاط در بین 9/1 درصد از پاسخگویان در حد کم و در مقابل 5/19 درصد از میزان نشاط بالایی برخوردارند؛ همچنین 6/78 درصد از پاسخگویان نیز دارای میزان نشاط متوسط هستند. بنابراین به طور کلی میتوان گفت که پاسخگویان از میزان نشاط متوسط رو به بالایی برخوردار هستند. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون چند متغیری نیز نشان میدهد که احساس آنومی، احساس امنیت، اعتماد اجتماعی، دینداری، احساس محرومیت و سن تأثیر معنیداری بر میزان نشاط اجتماعی داشتهاند، به نحوی که این 6 متغیر با توجه به ضرایب β به ترتیب بیشترین تأثیر را بر متغیر وابسته داشتهاند.