نقش واسطه ای خوش بینی در رابطه بین سبک های دلبستگی افراد با میزان شادکامی و امید به زندگی آن ها
Abstract
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای خوشبینی در ارتباط بین سبک دلبستگی افراد با میزان شادکامی و امید به زندگی آنها انجام شد. بدین منظور از بین تمامی دانشجویان دانشگاه شیراز تعداد 220 نفر (108 پسر و 112 دختر) انتخاب شدند و به پرسشنامههای سبک دلبستگی هازان و شیور، آزمون جهتگیری زندگی(lot)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (ohq) و مقیاس امید اسنایدر پاسخ دادند. نتایج تحلیل مسیر نشان داد بین سبک دلبستگی ایمن با شادکامی به صورت مستقیم و غیرمستقیم (با واسطهگری خوشبینی) رابطه مثبت معنادار و بین سبکهای دلبستگی ناایمن اجتنابی و دوسوگرا با شادکامی بهصورت مستقیم و غیرمستقیم رابطه منفی معناداری وجود داشت. از طرفی دیگر مسیر مستقیم سبک دلبستگی ایمن و ناایمن اجتنابی امید به زندگی معنادار نبود اما زمانی که متغیر خوشبینی وارد مدل شد سبک دلبستگی ایمن به صورت مثبت و ناایمن اجتنابی به صورت منفی از طریق خوشبینی توانستند امید به زندگی را پیشبینی کنند. همچنین نتایج تحلیل مسیر نشان داد که سبک دلبستگی دوسوگرا بهطور مستقیم و غیرمستقیم با امید به زندگی رابطه منفی معناداری داشت. در مجموع 50 درصد از تغییرات شادکامی توسط سبکهای دلبستگی و خوشبینی پیشبینی شد. همچنین در مدل دوم 27 درصد از تغییرات امید به زندگی توسط سبکهای دلبستگی و خوشبینی پیشبینی شد. در واقع مدلهای پژوهش برازش قابل قبولی با دادهها داشتند و نقش واسطهای خوشبینی در ارتباط بین سبکهای دلبستگی با شادکامی و امید به زندگی را تأیید کردند.