اثربخشی گروه درمانی شناختی– رفتاری بر کفایت اجتماعی و شادکامی دانش آموزان
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش گروه درمانی شناختی- رفتاری بر کفایت اجتماعی و شادکامی دانشآموزان بود. روش پژوهش آزمایشی، با طرح پیش آزمون، پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمام دانشآموزان دختر سال اول متوسطه شهرستان دزفول، در سال تحصیلی 93-94 بودند. نمونه پژوهش 40 نفر از کل دانشآموزان بودند که از طریق نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند، ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه کفایت اجتماعی فنلر (1990) و شادکامی آکسفورد (1989) بودند که به هر دو گروه آزمایش و گواه ارائه گردید. گروه آزمایش، با گروه درمانی شناختی رفتاری، به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای، آموزش داده شد. نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس حاکی از تفاوت معنادار بین دو گروه از نظر عملکرد و شادکامی بود. در کل، یافته ها، نقش و اهمیت گروه درمانی شناختی– رفتاری را در افزایش کفایت اجتماعی و شادکامی دانشآموزان نشان داد.