مقایسه تاثیر رادیوگرافی پانورامیک معمولی و دیجیتال بر دوز جذبی ارگانهای هدف
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
خلاصه : سابقه و هدف: با توجه به عوارض شناخته شده دوز جذبی این تحقیق با هدف تعیین میزان دوز جذبی اندامهای هدف با استفاده از رادیوگرافی پانورامیک دیجیتال و معمولی انجام گرفت . مواد و روش ها: تحقیق با طراحی تجربی به روش متقاطع انجام گرفت. جهت انجام این تحقیق از rando phantom استفاده شد و در آن دوز جذبی غده تیروئید، غده پاروتید و تحت فکی چپ و راست، غده زیر زبانی، مغز استخوان فک بالا و پایین با رادیوگرافی پانورامیک معمولی و دیجیتال توسط دوزیمتر ( tld ) اندازه گیری گردید. دستگاه رادیوگرافی پانورامیک معمولی( c ranex tome (sordex و پانورامیک دیجیتال( c ranex d ,pan/ceph ) استفاده شد. در مجموع فانتوم 54 مرتبه در دو سیستم رادیوگرافی تحت تابش قرار گرفت و سپس tld ها کدگذاری شده و در شرایط استاندارد در سازمان انرژی اتمی دوز هر عضو مشخص گردید. داده ها توسط آزمون آماری t-test و mann-u-whitney مورد آنالیز قرار گرفتند . یافته ها : در این تحقیق، دوز دریافتی در رادیوگرافی معمولی در مجموع برابر06/0 ± 82/0 میلی سیورت و در رادیوگرافی دیجیتال برابر 04/0 ± 42/0 میلی سیورت بود که این اختلاف بین دو روش رادیوگرافی به لحاظ آماری معنی دار بود. (01/0 > p ) همچنین حداکثر دوز جذبی مربوط به غدد تحت فکی و حداقل آن مربوط به غده تیروئید واز لحاظ آماری معنی دار بود. (01/0 > p ) نتیجه گیری: بر اساس این تحقیق رادیوگرافی دیجیتال می تواند سبب کاهش دوز جذبی در اندامهای حیاتی شود.