ارزیابی ارگونومیک خطر ابتلا به اختلالات عضلانی- اسکلتی پرستاران به روش qec و تأثیر ۸ هفته حرکات اصلاحی منتخب و مداخلات ارگونومی شغلی بر میزان مواجهه آن ها
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه و هدف: در نگرش ارگونومیک جهت کاهش اختلالات عضلانی- اسکلتی در محیط کار میبایست تمام مواردی که در وقوع آسیبها نقش دارند، مورد ارزیابی قرار گیرند. این نگرش میتواند زمینهساز دستیابی به راهحل بهینه جهت حذف یا کاهش شیوع اختلالات عضلانی-اسکلتی در محیط کار شود. هدف از تحقیق حاضر ارزیابی ارگونومیک خطر ابتلا به اختلالات عضلانی- اسکلتی پرستاران به روش qec و بررسی تأثیر 8 هفته حرکات اصلاحی منتخب و مداخلات ارگونومی شغلی بر میزان مواجهه آن ها بود. مواد و روش ها: بدینمنظور از پرسشنامه نوردیک و روش ارزیابی سریع مواجهه (qec) در 6 وظیفه کاری پرستاران استفاده شد. نتایج: 7/85% از پرستاران، کار در محیط شغلی را عامل اصلی ایجاد اختلالات عضلانی- اسکلتی گزارش کردند و 89% از وظایف مورد مطالعه پرستاران در سطح بالا یا خیلی بالای ریسک قرار داشتند. همچنین تفاوت معنیداری در تکنیکهای مختلف مشاهده شد (p<0.05)، به طوری که جابهجا کردن بیمار (7/87%) بیشترین امتیاز ریسک را به خود اختصاص داد و پس از آن دارو دادن (2/66%)، رگگیری (1/65%)، پانسمان کردن (5/64%)، شرکت در ویزیت بیماران (9/59%) و گزارشنویسی (1/51%) در مراتب بعدی ریسک قرار گرفتند. پس از 8 هفته تمرینات اصلاحی و مداخلات ارگونومی در میزان خطر ابتلا به اختلالات عضلانی– اسکلتی کاهش معنیداری مشاهده شد (p<0.05). نتیجه گیری: بالا بودن سطح ریسک خطر، نشانه آسیبزا بودن شرایط و محیط کار در بیمارستان بود که اصلاح تکنیک جابهجا کردن بیماران و بهبود شرایط بلند کردن بیماران و اصلاح سایر تکنیکهای مراقبتی و همچنین حرکات اصلاحی منتخب موجب کاهش سطح ریسک خطر شد.