بررسی تاثیر عصاره ی آبی گرده ی نخل بر میزان زنده ماندن و تکثیر سلول های بنیادی اسپرماتوگونی موش نابالغ در محیط کشت
Abstract
زمینه و هدف: گرایش رو به رشد سریعی در مصرف داروهای گیاهی در کشورهای در حال توسعه وجود دارد. یکی از داروهای سنتی که برای درمان ناباروری مردان استفاده میشود گردهی نخل است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر عصارهی آبی گردهی نخل بر میزان زنده ماندن و تکثیر آزمایشگاهی سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی موش نابالغ میباشد. مواد و روش ها: جداسازی تعلیق سلولی شامل سلولهای سرتولی و سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی ازبیضهی موش سوری شش تا ده روزه با دو مرحله هضم آنزیمی انجام شد. تعلیق سلولی در محیط dmem حاوی پنج درصد سرم در غیاب و حضور غلظت های 06/0، 25/0 و 62/0 میلیگرم بر میلیلیتر عصارهی آبی گردهی نخل به مدت دو هفته کشت داده شد. به منظور ارزیابی رشد سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی در انتهای مرحله کشت، تعداد کل سلولها به عنوان شاخص تکثیر سلولی و تعداد سلولهای زنده برای ارزیابی میزان زنده ماندن سلولی در نظر گرفته شد. نتایج: درصد سلولهای زنده و تکثیر سلولی پس از دو هفته کشت در گروه کنترل و گروههای تیمار شده با غلظتهای 06/0، 25/0 و 62/0 میلیگرم بر میلیلیتر عصارهی آبی گردهی نخل تفاوت معنیداری با یکدیگر نداشت (05/0 < p).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که تیمار تعلیق سلولی بیضهی موش نابالغ با عصارهی آبی گردهی نخل در محیط کشت، اثرات سمی بر میزان زنده ماندن و تکثیر سلولی این سلولها نداشته است. بنابراین میتوان از آن در مطالعات بعدی جهت بررسی روند کلونیزایی سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی در محیط کشت استفاده نمود.