Similar items

  • بررسی تطبیقیِ عناصر داستان در مقامات حریری و مقامات حمیدی

    Article2012ادبیات تطبیقی
  • بررسی تطبیقی عناصر داستان سمرقند در مقامات حریری و مقامات حمیدی

    Article2016مطالعات ادبیات تطبیقیزهرا کریم‌زاده شوشتری‌نژاد، شیما فرجی‌فر، محمدرضا نجاریان

    «مقامات حریری» و «مقامات حمیدی» از جمله کتاب‌های نثر فنی و متکلف در دو زبان عربی و فارسی هستند که در این پژوهش «داستان سمرقندیّه» در هر دو اثر، از جهت ویژگی‌های داستان‌پردازی، چون پی‌رنگ، ساختار، بُن‌مایه، زاویه دید، صدا، زمان و مکان، توصیف، لحن، گفت‌وگو، شخصیت‌پردازی و درون‌مایه

  • بررسی تطبیقی عناصر داستان سمرقند در مقامات حریری و مقامات حمیدی

    Article2016مطالعات ادبیات تطبیقیزهرا کریم‌زاده شوشتری‌نژاد، شیما فرجی‌فر، محمدرضا نجاریان

    «مقامات حریری» و «مقامات حمیدی» از جمله کتاب‌های نثر فنی و متکلف در دو زبان عربی و فارسی هستند که در این پژوهش «داستان سمرقندیّه» در هر دو اثر، از جهت ویژگی‌های داستان‌پردازی، چون پی‌رنگ، ساختار، بُن‌مایه، زاویه دید، صدا، زمان و مکان، توصیف، لحن، گفت‌وگو، شخصیت‌پردازی و درون‌مایه

  • واکاوی عناصر نمایشی در "مقامات" حریری (504 ه.ق)

    Article2012الجمعیه الایرانیه للغه العربیه و آدابها فصلیه محکمهخلیل پروینی، روح‌اله نصیری، کبری روشنفکر، محمد‌رضا خاکی

    چکیده هر چند نمایشنامه، در دوره‌ی معاصر وارد ادبیات عربی شده، با بررسی آثار کلاسیک ادبیات عربی، روایت‌ها و حکایت‌هایی یافت می‌شوند که ظرفیت‌های نمایشی قابل توجهی دارند. با معرفی چنین حکایت‌هایی، می‌توان دست‌مایه‌های ارزشمندی در اختیار درام‌نویسان معاصر قرار‌داد؛ بدین طریق، هم آثا

  • مقامه نویسی و پیکارسک با تکیه بر مقامات حریری و داستان زندگانی عصاکش تُرمِسی

    Article2016داستان پژوهیحسن عبدالهی، مجتبی مجرد

    سنت مقامه­نویسی در جهان اسلام با بدیع الزمان همدانی در قرن چهارم هجری به صورت رسمی مطرح شد. مقامات متأثر از اوضاع فرهنگی و اجتماعی حاکم بر جهان اسلام در میان عرب‌ها شیوع فراوان یافت و به مرزهای غربی جهان اسلام؛ یعنی اندلس رسید. از سوی دیگر، نوع ادبی خاصی در قرن شانزدهم میلادی در

  • مقامه نویسی و پیکارسک با تکیه بر مقامات حریری و داستان زندگانی عصاکش تُرمِسی

    Article2016لسان مبینحسن عبدالهی، مجتبی مجرد

    سنت مقامه­نویسی در جهان اسلام با بدیع الزمان همدانی در قرن چهارم هجری به صورت رسمی مطرح شد. مقامات متأثر از اوضاع فرهنگی و اجتماعی حاکم بر جهان اسلام در میان عرب‌ها شیوع فراوان یافت و به مرزهای غربی جهان اسلام؛ یعنی اندلس رسید. از سوی دیگر، نوع ادبی خاصی در قرن شانزدهم میلادی در