نقش علمای شیعه در گسترش تشیع در هند پس از حمله مغول تا پایان دوره صفوی
Abstract
چکیده ندارد.
چکیده ندارد.
چکیده ایالت تاریخی فارس تا پیش از تشکیل دولت صفویه، یکی از پایگاههای اهل سنت به شمار میرفت و اغلب مردم آنجا بر مذهب شافعی بودند، ولی در دورة صفویه، تشیع در آن منطقه نیز گسترش یافت و اهل سنت صرفاً در بخشهایی از جنوب استان کنونی فارس و سواحل و جزایر خلیجفارس، مذهب خود را حفظ کر
گذار از تصوّف به تشیّع در ایران از عهد مغول تا پایان دوره صفویه(با تکیه بر نقش علما و نهضت تألیف و ترجمه)چکیده:پژوهشگران در بررسی چرایی و چگونگی فرآیند استحاله تصوّف در تشیّع از عهد مغول تا پایان دوره صفویه به نقش عوامل مهمّی مانند نهاد قدرت، تساهل و تسامح دینی و بسیاری از عوامل
مذهب تشیع از زمانی که در قرون اولیه اسلامی وارد ایران شد تا رسمیشدن آن در دوره صفویه همواره روند روبهگسترش و تحولگرایانهای داشت. در این گسترش و تحول نقش علمای شیعه انکارناپذیر است. این علما بهویژه در دوره قاجار که مدنظر این پژوهش است با تلاش زیادی این مذهب را از گزند فرقهها
ارتباطات ایران و هند در دوره صفوی بهواسطه تحولات داخلی، منطقهای و جهانی از اهمیت ویژهای برخوردار بود. این ارتباطات هم از مسیر دریا و هم از مسیرهای زمینی برقرار بود. ازآنجاکه ایالت سیستان در دوره صفوی در همسایگی هند قرار داشت و ایالت قندهار نیز یک ایالت مرزی محسوب میشد، یکی از
قطبشاهیان نام سلسلهای است از سلاطین گلکنده و حیدرآباد در منطقه دکن در جنوب کشور هند، که به دست گورکانیان منقرض شدند. یکی از دستاوردهای این حکومت محلی، راهاندازی عاشوراخانهها بود که به منظور برپایی مراسم محرم و ترویج تشیع در ناحیه دکن بنا شد. پژوهش پیشرو با رویکرد توصفی- تحلی
در ساماندهی مساجد دوره صفویه در اصفهان میتوان اصولی را یافت که بهعنوان زیرساخت تصمیمگیری طراحان این دوره برای طراحی نقوش و تزیینات بوده است. لذا پژوهش حاضر، سعی برآن دارد که با هدف یافتن میزان همگرایی این اصول با یکدیگر در طراحی تزیینات مساجد، به این سؤال پاسخ دهد که مذهب شیعه