بررسی شعر پست مدرن فارسی در دهه های هفتاد و هشتاد ؛ مولفه ها و نمایندگان
Abstract
شعر ایران همواره در طول حیاتش فراز و نشیب ها و جنبش های بی شماری را دیده است. اگر چه همیشه این تغییرات در راستای محتوای اشعار بوده است، نیما با افسانه اش هم محتوا را دگرگون ساخت و هم قالب را. جسارت نیما در دوره های بعد سبب خلق جریان های تازه ای شد که یکی از آنها جریان شعری پست مدرن است. پست مدرن شعری است که با دیدی جامعه شناسانه، روانشناسانه و فلسفی به اطراف می نگرد و بیشتر مربوط به محتوای اثر است. این جریان دارای ویژگی هایی نظیر: شکست روایت، شگردهای زبانی خاص، چند صدایی بودن، طنز، ایرادهای قافیه ای در خدمت محتوا و ... است امّا آنچه اثری را بیشتر به سمت پست مدرن شدن هدایت می کند نه این ترفندها و مولفه ها بلکه نوع تفکّر حاکم بر آن است، تفکّری که با سنّت و مدرن به مبارزه برمی خیزد و انسان معاصر و دردهایش را با دیدی تازه به تصویر می کشد. در این پژوهش از روش کتابخانه ای استفاده شده و جریان شعری پست مدرن در دهه های هفتاد و هشتاد بر پایه ی شاعران مطرح و پیشروی آن در چهار سطح زبان، آرایه های بدیع و صورخیال، موسیقی و محتوا مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین شاعران پست مدرن به دو گروه افراطی و میانه رو تقسیم شده اند و ویژگی های غالب این جریان در چهار سطحِ مطرح شده ارائه گردیده است. کلمات کلیدی : شعر فارسی، شعر معاصر، شعر پست مدرن ، مولفهها ، شاعران پست مدرن.