دو گونه کمدی در روزگار تجدید حیات ادبی: کمدی رومنتیک شکسپیر و کمدی طنزآمیز بن جانسون
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
اگرچه طنز بر کمدی های یونان و روم باستان چیره نیست، بن جانسون، نمایشنامه نویس کلاسیک، در تلفیق طنز با کمدی متبحر است. کمدی رنسانس تنها بر واقعگرایی و طنز استوار نیست، بلکه رویکردی رومنس گونه و عاطفی دارد. جانسون بر این عقیده است که کمدی رومنتیک به راستی نمایانگر این گونه ی ادبی نیست، زیرا که از دید او کمدی باید به رفتار مردم در زندگی واقعی وابسته باشد؛ کمدی باید حماقت ها و کاستی ها را به سخره بگیرد و با وجود اینکه پایانی شاد می یابد آن ها را اصلاح کند. از سوی دیگر، کمدی رومنتیک شیکسپیر از نواقص انسان ها انتقاد نمی کند. مضمون این گونه کمدی، عشق و شعر است و برداستانی عشقی که به وصال و شادمانی می انجامد، استوار است. پیرنگ اینگونه نمایشنامه ها چندان پیچیده نیست و هیچ گونه درونمایه ی اخلاقی یا طنزآمیز ندارد. از مسیر دشوار عشق پیروزمندانه می گذرد و در پایان به وصال می رسد. تضاد میان این دو گونه کمدی تنها در ارتباط آنها با واقعیت گرایی تفسیر نمی شود؛ بلکه پافشاری آن ها بر مقاصد متفاوت انسان هاست که موجب تمایز آن ها از یکدیگر است.