مشخصه های ادبیات پایداری در شعر فارسی قرن هفتم هجری
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
در قرن هفتم هجری ایران مورد حمله وحشیانه قومی خونخوار قرار می گیرد؛ بسیاری از مردم ایران در این حمله وحشیانه قتلِ عام می شوند وبه دنبال آن، ظلم وستم برمردم سراسر این سرزمین سایه می اندازد وزمینه برای رواج ادبیّات پایداری فراهم می شود. شاعران پایداری قرن هفتم، ازتمامی امکانات برای بیان افکار،آرا، عقاید واندیشه هایشان بهره می گیرند. ایشان مفاهیم ومضامین پایداری را مورد توجّه قرار می دهند وآنهارا در قالب وزبان ویژه ای بیان می کنند. آنها حتّی در این میان به تصاویر شعری چون نماد، تمثیل، تلمیح، حسن تعلیل و...بی توجّه نیستند وآنها را ظرفی برای بیان افکار واندیشه های خود قرار می دهند. این شاعران زبان شعری خود را در خدمت اندیشه های والا قرار می دهند؛ سه شاعر بزرگ این عهد: عطّار، سعدی ومولانا درعرصه جهاداکبر، ظلم ستیزی وبا بهره گیری از قرآن، عرفان وحماسه، شعر پایداری این عهد را به والاترین جایگاه ومرتبه خود می رسانند. این تحقیق ویژگی ها ومشخّصه های شعر پایداری قرن هفتم هجری را مورّد بررسی قرار داده است. از این رو بعد ازشرحی کوتاه از وضعیّت سیاسی واجتماعی این عصر،ادبیّات پایداری وپیشینه آن در شعر شاعران قبل از قرن هفتم بررسی می شود، سپس به معرفی شاعران قرن هفتم هجری که اشعار قابل توجّهی در موضوع پایداری داشته اند پرداخته می شود ودر نهایت شعر پایداری این عهد ومشخّصه های آن در سه سطح معنایی،زبانی و شکل وساخت بیرونی مورد تحلیل وبررسی قرار می گیرد.