مسیریابی مشارکتی بر مبنای اطلاعات جغرافیایی داوطلبانه (مطالعه موردی شهر تهران)
Abstract
در سال های اخیر شاهد پیشرفت های شگرفی در دنیای فناوری بوده ایم. فناوری های ارتباطی بی سیم گسترش یافته، مفهوم وب ? تعریف شده و ابزارهای آن گسترش یافته است. حسگرهای جغرافیایی مانند سیستم موقعیت یاب جهانی در ابزار شخصی مانند تلفن همراه و تبلت ها تعبیه شده اند. پایگاه های اطلاعات و دیگر ابزارهای جغرافیایی توسعه پیدا کرده اند و ساختار داده های جغرافیایی بصورت استاندارد تعریف شده است. با ظهور و افزایش این امکانات که به سادگی در دسترس شهروندان قرار دارند، «شهروندان به عنوان حسگر» قادر هستند اطلاعات جغرافیایی پیرامون خود را رصد کرده و در صورت تمایل در پایگاه داده های مورد نظر خود ثبت نمایند. این مفهوم تحت عنوان اطلاعات جغرافیایی داوطلبانه شناخته می شود. وجود شش میلیارد شهروند حسگر بالقوه باعث می شود حس مشارکتی به عنوان موضوعی تاثیرگذار مورد توجه قرار گیرد. در این پایان نامه مدلی نوین را جهت مسیریابی با استفاده از مشارکت شهروندان به عنوان حس گرها معرفی کرده ایم. در این مدل شهروندان با استفاده از تلفن های همراه خود به عنوان حس گر مسیر تردد خود را بصورت داوطلبانه در اختیار سرویس دهنده مسیریاب قرار می دهند. پس از این که میزان مشارکت به حد کافی رسید، می توان با پردازش داده های جمع آوری شده اقدام به مسیریابی با استفاده از مسیرهای طی شده توسط دیگر شهروندان نمود. خروجی سیستم مسیرهای پیشنهادی بهینه ای می باشد که پشتوانه تجربه جمعی شهروندان را در خود دارد.