آسیب شناسی روابط میانفردی کارکنان (مطالعه موردی: دانشگاه دامغان)
Abstract
امروزه منابع انسانی بیشتر اوقات مفید خود را در محیط سازمانی می گذرانند. روابط انسانی مهمترین بخش زندگی آنان در محیط کار به شمار می آید. کارکنان با برقراری روابط مناسب با دیگران می توانند نقش مهمی را در تحقق اهداف و حیات اثربخش سازمان ها، داشته باشند. پژوهش حاضر با هدف شناخت وضعیت روابط میانفردی کارکنان دانشگاه دامغان، از نوع کاربردی و به شیوه پیمایشی انجام شد. پرسش اصلی تحقیق این است که ارتباط میانفردی کارکنان دانشگاه دامغان، چگونه است؟ برای پاسخ به این سوال، فرضیه اصلی: ارتباط میانفردی کارکنان در دانشگاه دامغان، مطلوب است و چهار فرضیه فرعی، طرح گردید. با بهره مندی از جدول مورگان، از جامعه ای 217 نفری، 136 نفر به عنوان نمونه مورد بررسی انتخاب شد. داده های مورد نیاز با 136 پرسشنامه محقق ساخته ارتباط میانفردی کارکنان با روایی تأمین شده با نظر خبرگان و پایایی86 درصد که با روش تصادفی ساده توزیع گردیده بود، فراهم شد. داده های جمع آوری شده با نرم افزار spss22 و آزمون های k-s، دوجمله ای، اسپیرمن، فریدمن، u، h و علامت دونمونه ای، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که ارتباط میانفردی کارکنان در دانشگاه دامغان، با اطمینان 95 درصد، مطلوب است. همچنین ارتباط میانفردی کارکنان با مافوق، با همکار، با ارباب رجوع و با زیردست، مطلوب و متغیر نوع استخدام بر مولفهی ارتباط با زیردست، تاثیرگذار است.