ارزیابی طرح ها و برنامه های استراتژیک برای دستیابی به نقاط ضعف و قوت جهت تلاش برای رفع یا تقویت قوت و ضعف های احتمالی، همواره یکی از مهمترین فعالیت های اصلی فرایند برنامه ریزی استراتژیک محسوب می گردد. از طرف دیگر ارزیابی برنامه های استراتژیک نشان دهنده ی کارایی و اثربخشی فرایند برنامه ریزی است.
طرح راهبردی- ساختاری شهر تهران مصوب سال 1386، آخرین طرح جامع مصوب تهران است که بر اساس پاردایم های جدید و رویکرد برنامه ریزی راهبردی تدوین شده است. این طرح علاوه بر موضوعات سنتی طرح های جامع موضوعات مهمی از جمله تغییر ساختار و کارکرد شهر، اصلاح نظام درآمدی شهرداری تهران، بهبود زی
پس از پایان جنگ جهانی دوم و در پی نیاز به بازسازی شهرهای ویران‌شده، الگوی برنامهریزی جامع به خاطر توجه صرفاً کالبدی، انعطاف‌ناپذیری و انطباق‌ناپذیری در برابر تغییرات سریع سکونتگاه‌های شهری مورد نقد قرار گرفت. به دنبال این انتقادها، برنامهریزی جامع- ساده جای خود را به رهیافت جا
فضای شهرها دارای ارزشهای اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی هستند. ارزش این فضاهای جغرافیایی تابع کاربری آن است که در طرح‌های توسعه شهری بر مبنای استاندارد مورد نیاز هر شهروند در سطوح محلهای، منطقهای و شهری تعیین میگردند. از آنجائی که در مراحل مختلف یک طرح اعم از تعیین سرانههای هر
با مطالعه و بررسی سیما و مناظر شهری معاصر، پی خواهیم برد که مطالعات طراحی شهری و مفاهیم زیبایی‌شناسی در معماری شهرها، گرافیک محیطی و مولفه‌هایی همچون رنگ که دغدغه اصلی پژوهش حاضر است، از دیدگاه مدیران شهری مغفول مانده و عمده توجه به موضوعات حوزه راه و ساختمان‌سازی است. شهرهای ما
نقش مدیریت محله به‌عنوان نهادی تازه تأسیس برای ساماندهی‌مشارکت‌های اجتماعی در محلات شهر و به تبع آن برنامهریزی محله‌محور مورد توجه ذی‌نفعان حوزه‌ی مدیریت شهری تهران است. این مطالعه به‌دنبال بررسی مکانیزیم‌های به کار برده شده برای طرح مدیریت محله است تا میزان موفقیت آن را در جلب
نقش مدیریت محله به‌عنوان نهادی تازه تأسیس برای ساماندهی‌مشارکت‌های اجتماعی در محلات شهر و به تبع آن برنامهریزی محله‌محور مورد توجه ذی‌نفعان حوزه‌ی مدیریت شهری تهران است. این مطالعه به‌دنبال بررسی مکانیزیم‌های به کار برده شده برای طرح مدیریت محله است تا میزان موفقیت آن را در جلب