این پژوهش سعی بر آن دارد تا ضمن واکاوی اندیشه های احمد فردید و مبانی نظری آن که متاسفانه بسیاری از زوایای آن ناشناخته و مبهم مانده است، و نیز بررسی جریانات سیاسی ایران معاصر، با توجه به قرابت فکری فردید و اندیشمندان اصوال گرا، به تبیین مفهوم اصول گرایی و مبانی این طیف فکری در جامعه ایران بعد از انقلاب اسلامی، تاثیرات اندیشه احمد فردید بر اصول گرایان معاصر را مورد بررسی و مطالعه قرار دهد.
نظریه پردازی و نگرش فلسفی به تاریخ یکی از راههای تحلیل و فهم مسایل اجتماعی و سیاسی ایران در دوران معاصر بوده است. فردید یکی از مهمترین اندیشمندان چند دهه اخیر است که می کوشد با طرح حکمت معنوی و حوالت تاریخی نسبت اندیشه و تاریخ مدرن جامعه ایرانی را با اندیشه و تاریخ تمدن غربی قابل
نفوذ اندیشه‌های مدرن در ایران عصر قاجار رفتهرفته گروه‌های مختلف اجتماعی را به واکنش در برابر این موج فرهنگی نوظهور واداشت. انباشت تجربی در ایران معاصر همراه با تحولی که در جریان انقلاب مشروطه در مفاهیم سیاسی رخ داد، به تولید دو نظریه کلی در مواجهه با غرب و عقبماندگی انجامید. در و
هدف: بر این اساس یکی از بسترها و زمینه‌های اصلی این تجارب متفاوت در طی کردن مسیر توسعه، به‌ویژه توسعه‌ی سیاسی، تفاوت در فرهنگ سیاسی کشورها می‌باشد که حائز اهمیتِ بررسی در این رابطه می‌باشد. چراکه با تعریفی که از فرهنگ سیاسی ارائه خواهد شد، این پدیده نقش مهمی در جهان‌بینی‌های فردی
بررسی نقش و تأثیر فرهنگ در توسعه سیاسی و اجتماعی از اهمیت بسیار برخوردار است. توسعه سیاسی به عنوان یکی از ابعاد مهم توسعه همه جانبه و پایدار از یک طرف مستلزم تحول در ساخت سیاسی و از طرف دیگر مستلزم تحول در حوزه فرهنگ است؛ به عبارت دیگر دلایل توسعه نیافتگی سیاسی را باید از دو منظر
پژوهش حاضر با هدف شناسایی تأثیرات فرهنگ سیاسی ایران بر شکل‌گیری جامعه مدنی از دوره مشروطه تا امروز بوده و از روش پیمایشی با استفاده از مدل SWOT جهت سنجش نگرش‌کنشگران سیاسی نسبت به موانع، ضعف‌ها و تهدیدهای فرهنگ سیاسی ایران معاصر در راستای شکل‌گیری و قوام جامعه مدنی انجام شده است.
هدف پژوهش حاضر بررسی فراز و فرود فرآیند توسعه سیاسی در ایران معاصر با توجه به نگرش‌های متفاوت فقهی فقهای عصر مشروطه نسبت به مفاهیم نوآیین بود. این پژوهش با استفاده از روش‌های مطالعات جامعه‌شناسی تاریخی تفسیری درپی پاسخ به این پرسش است که نگرش‌های فقهی فقهای عصر مشروطه درباره مفهو