تعدیل اثرات مایع رویی حاصل از سلول های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان بر عملکرد نوتروفیل ها توسط ۱۷- بتا استرادیول
Abstract
اهداف: سلول های مزانشیمی مشتق شده از مغز استخوان به دلیل خاصیت تنظیم کنندگی سیستم ایمنی، دارای پتانسیل درمانی هستند. استروژن نیز نوعی تنظیم کننده سیستم ایمنی است. هدف مطالعه حاضر، بررسی تاثیر مایع رویی حاصل از سلول های مزانشیمی رت نر مجاورشده با استروژن، بر عملکرد و میزان زنده مانی نوتروفیل بود. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، سلول های مزانشیمی جداشده از مغز استخوان فمور و تیبیای موش صحرایی نر 8-6هفته ای در محیط کشت اختصاصی کشت داده شد. پس از بلوغ، مایع رویی حاصل از سلول های مزانشیمی با استروژن 10 و 20نانومولار به مدت 72 ساعت و در ˚c37 تیمار شد. سپس سلول های مزانشیمی با نوتروفیل خون محیطی مجاور شد و عملکرد نوتروفیل با آزمون فاگوسیتوز مخمر و انفجار تنفسی (احیای نیتروبلوتترازولیوم) مورد سنجش قرار گرفت. میزان زنده مانی نوتروفیل با استفاده از رنگ آمیزی فلورسنت اکریدین- اورنج محاسبه شد. داده ها با نرم افزار spss 18 و آزمون های t مستقل، آنالیز واریانس یک طرفه و توکی آنالیز شدند. یافته ها: میزان انفجار تنفسی در گروه های تیمارشده با دوز 10نانومولار و 20نانومولار استروژن نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی داری داشت. درصد فاگوسیتوز بعد از تیمار با دوزهای 10نانومولار و 20نانومولار، نسبت به گروه کنترل دارای افزایش معنی دار بود. بین درصد فاگوسیتوز دوزهای 20نانومولار و 10نانومولار نیز اختلاف معنی داری وجود داشت (05/0p<). میزان آپوپتوز در گروه 10نانومولار و 20نانومولار نسبت به گروه کنترل اختلاف معنی داری داشت. نتیجه گیری: مایع رویی سلول های مزانشیمی مجاورشده با استروژن قابلیت فاگوسیتوز و انفجار تنفسی نوتروفیل ها را افزایش می دهند.