طنز تلخ در شعر پایداری فلسطین (مطالعه ی مورد پژوهش:شعر راشد حسین)
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
راشد حسین (1936- 1977م) یکی از شاعران طنز پرداز و برجستهی نسل سوم ادبیّات پایداری در فلسطین به شمار میآید که از او با عنوان ها و لقب های زیادی از جمله؛ «پایهگذار شعر سخریه و فکاهه در ادب مقاومت» و «شاعر طنزهای تلخ و گزنده» یاد میشود. یافته ی اساسی این پژوهش در این است که طنزهای راشد از نظر موضوعی و محتوایی در شمار طنزهای تلفیقی( سیاسی و اجتماعی) است. شاعر، آن ها را روزنه ای برای بیان دغدغه های سیاسی، اجتماعی و انسانی خویش قرار داده است. وی در ساختار طنز، دو الگوی اساسی را به کار می گیرد؛ طنز روشن و آشکار(صریح) که شاعر در آن، بی پروا از گروههای سیاسی و اجتماعی جهان عرب انتقاد می کند و دیگری طنز غیر مستقیم( تعریضی) که شاعر با آفرینش شخصیّت های رمزی به گونهای کنایه آمیز به ریشخند و نقد رخدادها و چالش های موجود در جبهه ی پایداری می پردازد.. افزون بر این، راشد، روش های گوناگونی برای بیان طنز و طعنه و سخریه برگزیده است که مهمترین این روشها عبارتند از؛ اسلوب نامه نگاری، بهره گیری از زبان کودکان، استفاده از عناصر طبیعت، قلب واقعیّت اشیاء و شخصیّت ها با ترسیم دروغین و دگرگون شده ی چهره ی سران عربی و غربی، طنز به شیوه ی پند و اندرز، استفاده از روش پرسش و پاسخ، کاربرد صور خیال و آرایه های بدیعی و ... این پژوهش، بر آن است تا به بررسی و تحلیل گونه ها(مضمون ها) و روش های طنز در شعر این شاعر پایداری بپردازد.