شناخت شناسی علم علوی در نهج البلاغه
Abstract
مطالعات شناخت شناسی به عنوان علم مستقل چندان قدمتی ندارد. امّا به خاطر اهمیّت فوق العاده و کاربرد آن در بیشتر رشته ها، همواره از اولویّت های پژوهشی به شمار میرود. این مطالعات با توجه به نوع و موضوع مطالعه (ماهیّت علم یا متعلّق آن) به دو شاخه ی شناخت شناسی عام و شناخت شناسی خاص تقسیم می گردد. البته پژوهش در این زمینه بدون در نظر گرفتن منابع وحی و صاحبان آن، قطعاً پژوهشی ابتر خواهد بود. از میان این منابع نهج البلاغه و صاحب آن امام علی(ع) بعد از قـرآن کریم و رسول اکرم(ص) بالاترین جایگاه را در این زمینه دارد. لذا در این مقاله سعی شده است؛ براساس شناخت شناسی خاص، علـم علوی در نهـج البلاغه مـورد بررسی قرار گیرد. نتیجه این پـژوهش که بر اساس روش توصیفی- تحلیلـی بر مبنـای تعقلی- منطقـی انجـام گرفت؛ نشان می دهد که علم علوی دارای هشت ویژگی عمده است: 1- وحی گرایی 2- شهودگرایی 3- حقیـقت گرایی 4- باطـن گرایی 5- وحـدت گـرایی 6- فـزون گـرایی 7- شمول گرایی 8- خاص گرایی.