کانی شناسی و زمین شیمی ذخیره ی کائولن هیزه جان، شمال باختری ورزقان، استان آذربایجان شرقی، شمال باختر ایران
Abstract
ذخیرهی کائولن هیزهجان (شمال باختری ورزقان، استان آذربایجانشرقی) یک نهشتهی رسی شاخص با سنگ میزبان آندزیتی به سن ائوسن در شمال باختری ایران است. بر اساس بررسیهای پراش پرتو x (xrd)، کانیهای این ذخیره عبارتند از کائولینیت، پیروفیلیت، کوارتز، اسمکتیت، موسکویت- ایلیت، هماتیت، گوتیت، آناتاز، آلونیت، دیاسپور، فلدسپار، هورنبلاند، و کلسیت. افزایش نسبت sio2/al2o3 از مرکز به حواشی در نیمرخ مورد بررسی، دلالت بر وجود منطقهبندی گرمابی در ذخیره دارد. شواهدی نظیر حضور پوش سنگهای سیلیسی روی ذخیره، برشیشدن محلی، کانیسازی پیروفیلیت، دیاسپور، و آلونیت، غنیشدگی lrees نسبت به hrees، الگوی تغییرات جرم عناصر al، fe، ti، sr، و nb، و همبستگیهای مثبت در روند تغییرات بین (la/lu)n، p، sr، و s با loi پیشنهاد میکنند که گسترش ذخیره کائولن هیزهجان در ارتباط با عملکرد فرایندهای درونزاد روی سنگهای آندزیتی است. بررسیهای زمینشیمیایی نشان میدهند که رخداد بیهنجاری منفی eu (39/0- 78/0) در نمونههای کائولینیزه در ارتباط با تخریب کانیهای فلدسپار و هورنبلاند سنگهای آندزیتی به وسیله گرمابها و بیهنجاری منفی ce (62/0-81/0) در نتیجه تخریب زیرکن بهوسیلهی شارههای اسیدی- اکسیدان است.