مطالعه نقش میانجی مؤلفه های توانمندسازی روان شناختی در تبیین ارتباط سازوکارهای یادگیری سازمانی و رضایت شغلی کارکنان دانشگاه کردستان
Abstract
هدف تحلیل روابط بین مؤلفههای یادگیری سازمانی و توانمندسازی روان شناختی با رضایت شغلی کارکنان است. این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی و همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشگاه کردستان به تعداد 198 نفر، که نمونهای به حجم 116 نفر از کارکنان به شیوه نمونهگیری طبقهای نسبی انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها پرسش نامه یادگیری سازمانی نیفه (2001)، توانمندسازی روانشناختی وتن و کمرون (1998) و رضایت شغلی مینهسوتا (1967) بود. نتایج تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مسیر نشان داد که تمام مؤلفههای یادگیری سازمانی به استثنای توسعه شایستگیهای کارکنان و چشمانداز مشترک و نیز تمام مؤلفههای توانمندسازی روان شناختی ارتباط معنی داری با رضایت شغلی داشتند. هم چنین سه مؤلفه احساس خودمختاری، احساس تأثیر و احساس اعتماد نقش میانجی را در ارتباط بین سازوکارهای یادگیری سازمانی و رضایت شغلی ایفا می کردند.