ارزیابی نظام مدیریت ایمنی بیمار در بخش مراقبت های ویژه
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
زمینه: پیچیدگی وضعیت بالینی، عدم هوشیاری بیماران و وجود تجهیزات فراوان، بخش مراقبتهای ویژه را یکی از مستعدترین بخشها برای وقوع آسیب و رویداد ناخواسته برای بیماران ساخته است. هدف: مطالعه به منظور ارزیابی نظام مدیریت ایمنی بیمار در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستانهای دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی تهران انجام شد. مواد و روشها: این پژوهش توصیفی در سال 1390 در 9 بیمارستان دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انجام شد که بخش مراقبت ویژه داشتند. جهت شناسایی وضع عمومی موجود در فضای این بیمارستان ها از پیمایش ساختاری ارزیابی ایمنی بیمار استفاده شد. حجم نمونه شامل 54 نفر از کارکنان، مدیران ارشد و میانی و بیماران و همراهان آنها بود که مورد مصاحبه قرار گرفتند. برای شناخت اختصاصی بخش مراقبت ویژه از نظر ایمنی بیماران، از روش تحلیل شکستها و آثار آنها ( (fmea به صورت بحث گروهی در گروه بالینی بخش مراقبت ویژه و برای طراحی نظام مدیریت ایمنی بیمار از منطق ولره ( volere ) بر مبنای شناسایی نیازمندیهای کارکردی و غیرکارکردی نظام جدید بهره گرفته شد. یافتهها: میانگین کل جامعه آماری در مورد 6 مؤلفه اصلی پرسش نامه (شامل فرهنگ ایمنی، رهبری ایمنی، مشارکت بیمار و خانواده، گزارشدهی خطاها و رخدادهای ایمنی، فنآوری و محیط و آموزش ایمنی) پایینتر از حد مورد انتظار بود. پارهای از شکستهای شناسایی شده در روش تحلیل شکستها و آثار آنها برای بخش مراقبت ویژه عبارت بودند از: اشتباه در پذیرش و ترخیص بیمار، اشتباههای دارویی، سقوط بیمار و بالا بودن عفونت در بخش . بالاترین امتیاز محاسبه شده براساس عدد اولویت خطر rpn) ) بالا بودن عفونت در بخش و پایینترین امتیاز مربوط به تعویض مرتب لوله تراشه و لولهگذاری پشت سر هم به دلیل ناتوانی در باز کردن راه هوایی بیمار بود. آشنایی و مسؤولیتپذیری گروه بالینی، مدیران و کارکنان بیمارستانی در قبال ایمنی بیماران کم بود و ریشه بسیاری از آسیبها و رویدادهای ناخواسته در بخش مراقبت ویژه، به مسایل سازمانی و مدیریتی بر میگشت. نتیجهگیری: با توجه به یافتهها، نیاز به طراحی نظام مدیریت ایمنی بیمار در بخش مراقبت ویژه به شدت احساس میشود و نظام پیشنهادی حاصل از این پژوهش به همه بخش های مراقبت ویژه قابل تعمیم است.