غزاله سیفی
[ 1 ] - ارجاع به زمان ازدست‌رفته، به مثابه امر حاضر در عکس‌های خصوصی
عکس همواره چیزی را از گذشته، ردّ و جعل می‌کند. تأکید حضور-آن-جای مصداق در عکس بی‌گمان نشأت از فهمی در برابرِ آن دارد که فحوای چنین ردّی را بر تنِ عکس مورد پرسش قرار می‌دهد. ارتباطِ با گذشته‌ای که عکس به‌مثابهِ هستی‌درذاتِ خود سودای آشکارگی‌اش را دارد، در زمانِ حال که رؤیتِ آن‌را مهیا می‌سازد، به‌سانِ کنشی است متأخر که از جانبِ مخاطبِ خاصِ عکس، ادراک می‌شود. چه که او همزمان با رؤیت، به خوانش گذشته‌ای مشغول است…
Co-Authors