تأویل قصص و نشانه ها در مثنوی معنوی
Abstract
چکیده ندارد.
چکیده ندارد.
هدف پژوهش حاضر، نقد ماهیت تأویلی مثنوی معنوی بهعنوان وجهی تقدیری و پویا در ادبیات است. برای جهتدهی و اعتباربخشی به این هدف، رویکردهای تأویل مولوی را براساس فلسفة اندیشگانی و پدیدارشناسی تأملی پل ریکور مشخص کردهT نشاندادهایم که تأمل و فکرت در تأویل چگونه سبب شده مثنوی در ردیف پرن
یکی از نقوشی که در آثار هنری ایران از دیرباز تاکنون بهکار رفته، نقشمایه ماهی است. ماهی علاوه بر زیبایی فوقالعاده در فرم، دربردارنده معانی عمیق و نمادینی است که موجب شده هنرمندان در دورههای مختلف به ترسیم و خلق دوباره آن بپردازند. از جمله این آثار هنری، قالیهای دوره صفویه اس
آیرونی یکی از شیوههای بیان است که بر ایجاد غافلگیری و طنز از طریق دوگانگی و تقابل میان دو معنا یا موقعیت تکیه دارد. تمثیلهای مثنوی مولوی (604-672 ه.ق) غالباً برگرفته از فرهنگ عامه و حکایات رایج شفاهی یا مکتوب است. بااینهمه مولانا در تمثیلسازیهای خود عالمی شگرف از معنا ورای ج
از دانشمند برجسته شیعی، ملااحمد نراقی، با تخلص شعری «صفایی»، کتابی معروف به طاقدیس در دست است که مشابهتهای زیادی در ظاهر و در بطن کلام با مثنوی مولوی دارد. این کتاب تحت سیطره معنوی مثنوی مولانا و نظیر سایه آن است که هم در شیوه سرایش، آغاز و فرجام سخن و هم غایت معنایی، تلاشی شگرف
در این پژوهش به روش توصیف- تحلیلی و با استفاده از نظریة ترامتنیت ژرار ژنت، روابط ترامتنیتی مثنوی معنوی تحلیل شده است. مثنوی معنوی در باب امکان یا عدم امکان رؤیت خداوند با متون کلامی و عرفانی پیش از خود روابط ترامتنی دارد. سرمتنیت مثنوی معنوی ژانر تعلیمی و القائی است که تفاسیر و ت
بیان مسئله: معنویّت در سالهای اخیر از سازههای مثبت در سلامت روان است. بر همین اساس پژوهش حاضر، مطالعهای بینرشتهای برای طراحی الگویی از مشاورۀ معنوی براساس مثنوی معنوی با موضوع عشق است. مثنوی یکی از مهمترین منابع معنویّت در جهان براساس عرفان اسلامی است. مولانا از بزرگترین ع