حدود آزادی رسانه ها در امور قضایی
Abstract(in Persian; no English abstract is available)
تنظیم رابطه بین وسایل ارتباط جمعی و قوه قضائیه از مسائل مهم میان رشته ای حقوق است که در کشورهای مختلف، از اهمیت خاصی برخوردار است. اصل علنی بودن محاکمات، آزادی اطلاعات و آزادی بیان با توجه به منافع مهمی که عاید جامعه می کنند از مهمترین مبانی حق دسترسی رسانه ها به دادرسی ها و اطلاعات قضایی محسوب می شوند. در مقابل، برخی از اصول دادرسی منصفانه، نظم عمومی و اخلاق حسنه ایجاب می کنند که از حضور رسانه ها در محاکم و دسترسی آنها به اطلاعات قضایی جلوگیری شود. ایجاد تعادل بین این دو دسته منافع به نحوی که یکی در برابر دیگری نفی و قربانی نشود امر بسیار ظریف و دقیقی است که برخی کشورها در یک روند تدریجی، تدابیر و ابتکارهای مختلفی را بویژه با استفاده از فناوری های اطلاعاتی و ارتباطاتی، برای برقراری این تعادل بکار بسته اند. در نظام حقوقی ما به نظر می رسد که تعادل و سازش درستی بین این دو دسته منافع برقرار نشده است. تفسیر مضیقی از اصل علنی بودن مورد توجه قرار گرفته و باوجود تصویب قانون انتشار و دسترسی آزاد به اطلاعات در سال 1388، هنوز کم و کیف اعمال این قانون بر اطلاعات قضایی مشخص نیست. در این پژوهش با نگاهی به قوانین داخلی و منابع خارجی، ابتدا مبانی و حدود حق دسترسی رسانه ها به دادرسی ها و اطلاعات قضایی را تبیین کرده ، سپس ، انواع شیوه های دسترسی و در نهایت، وضعیت حق دسترسی به دادرسی ها و اطلاعات قضایی در نظام حقوقی ایران را مورد مطالعه قرار داده است.