بررسی الکتروفیزیولوژیک نقش هسته پاراژیگانتو سلولاریس بر پدیده سندرم ترک موش صحرایی وابسته به مورفین

هسته پاراژیگانتوسلولاریس در بخش نوکی بصل النخاع شکمی جانبی، یکی از دو ورودی اصلی به هسته لوکوس سرولئوس می باشد که راه یک مسیر تحریکی سبب فعال شدن نورونهای آن می شود ورودی تحریکی نقش مهمی در فعالیت ناشی از قطع مصرف مواد اپیوئیدی در ناحیه لوکوس سرولئوس بازی می کند. از طرفی تخریب هسته پاراژیگانتوسلولاریس ، میزان افزایش فعالیت نورونهای لوکوس سرولئوس به هنگام قطع مرفین را کاهش می دهد. با این وجود، اثرات تجویز مزمن مرفین بر فعالیت نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس و پاسخدهی آنها به مرفین و نالوکسان در موشهای وابسته به مرفین، بطور کامل تحقیق نشده است . در مطالعه حاضر، فعالیت نورونهای این هسته با استفاده از روش ثبت تک واحدی در موشهای صحرایی وابسته به مرفین بررسی گردید. نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس اکثرا دارای اسپایک هایی با موج منفی بزرگ و دامنه متفاوت بودند. فعالیت پایه آنها بین 1 و 39 اسپایک در ثانیه متغیر بود و در گروههای شاهد کاذب ، شاهد و وابسته به مرفین، در هیچ نقطه ای از فعالیت پایه اشان در طول یک ساعت پس از دوره پایداری اختلاف معنی داری مشاهده نشد. فعالیت پایه نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس بطور معنی داری با تزریق داخل صفاقی مرفین بمیزان 10 mg/kg در گروههای فوق کاهش یافت . با این وجود، کاهش فعالیت نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس موشهای صحرایی وابسته به مرفین بطور معنی داری کمتر از آن در گروه شاهد و شاهد کاذب بود. همچنین تزریق نالوکسان بمیزان 2mg/kg به روش زیر جلدی بطور معنی داری سبب افزایش فعالیت نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس به مدت 30 دقیقه در موشهای وابسته به مرفین گردید، در حالیکه هیچ اثری بر فعالیت پایه نورونهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس در موشهای شاهد و شاهد کاذب نداشت . یافته های فوق با فرضیه افزایش فعالیت آورانهای هسته پاراژیگانتوسلولاریس یا افزایش رهایش پیک های عصبی تحریکی از پایانه های نورونی این آورانها در هسته لوکوس سرولئوس به هنگام قطع مرفین موافق هستند. نتایج حاصله نشان دهنده بروز تحمل (نسبی) و وابستگی به مرفین در هسته پاراژیگانتوسلولاریس موشهای صحرایی وابسته به مرفین می باشد.