مقایسه تاثیر داروهای ضدافسردگی سه حلقه ای (ایمی پرامین) و داروهای مهارکننده اختصاصی باز جذب سروتونین (فلوگزتین) در بیماران پانیک

بیماری پانیک از جمله بیماریهای اضطرابی می باشد که درمان رایج کنونی آن، استفاده از یک داروی دسته ‏‎tca‎‏ (ایمی پرامین)، به عنوان خط اول درمان و در صورت موثر نبودن یا عدم تحمل استفاده از گروههای دیگر دارویی از جمله ‏‎ssri‎‏ (فلوگزتین) می باشد. ‏‎tcas‎‏ باید تدریجا بر مقدارشان افزوده شود تا به دوز مناسب برای درمان بیماری پانیک برسند و نیز داروهای این دسته در دوزهای بالا که برای اثرات درمانی بر روی این بیماری لازم است دارای عوارض جانبی شدیدی بوده و معمولا توسط بیماران به خوبی تحمل نمی شوند، از طرفی ‏‎ssris‎‏ در کتب مرجع به اندازه ‏‎tcas‎‏ موثر شناخته شده اند با این برتری که فاقد عوارض جانبی شدید بوده و به خوبی توسط بیماران تحمل می شوند و نیز با دوزهای پایین تری بر روی بیماری پانیک موثر می باشند. هدف ما مقایسه تاثیر این دو دسته دارو بر روی بیماران پانیک، و در نهایت توصیه به استفاده از داروی با تاثیر بیشتر در خط اول درمانی بود.لذا در این طرح میزان بهبودی را در دو گروه مساوی بیمار با تشیخص بیماری پانیک که یک گروه تحت درمان با فلوگزتین و گروه دیگر تحت درمان با ایمی پرامین قرار گرفتند را برری و مقایسه کردیم. نتیجه اینکه هر چند تعداد موارد بهبودی با فلوگزتین بیشتر از موارد درمانی با ایمی پرامین بود، اما از نظر آماری اختلاف معنی داری بین دو دارو از لحاظ تاثیر مشاهده نشد.