تحلیل علل هیدروکلیما تولوژیکی بیابان زایی (مطالعه موردی: حاشیه چاله گاوخونی)

بر اساس تعریف کنوانسیون سازمان ملل متحد برای بیابان زایی، ((بیابان زایی به معنی تخریب سرزمین در مناطق خشک، نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب ناشی از عوامل مختلف از جمله تغییرات آب وهوا و فعالیت های انسانی می باشد.)) در کشور ایران که از یک طرف بیش از 70 درصد وسعت آن را مناطق خشک و نیمه خشک تشکیل می دهد و از طرف دیگر افزایش جمعیت و تلاش برای نیل به توسعه اقتصادی سبب استفاده بی رویه از زمین گردید، چنان که به تنزل کیفیت و تخریب منابع آب، خاک و پوشش گیاهی به عنوان سه عامل بقای زندگی در اکوسیستم های آسیب پذیر این مناطق منجر شده است، پدیده بیابان زایی را باید عارضه ای دانست که محیط زیست و حیات اقتصادی ما را شدیدا مورد تهدید قرار می دهد.در این تحقیق دشت های حوضه سفلی زاینده رود که محدوده داخل منحنی تر از 1800 متر را در چاله گاوخونی در ناحیه اصفهان در بر می گیرد بعنوان یک جامعه آماری انتخاب گردیده و ضمن تحلیل عناصر اقلیمی و هیدرولوژیکی، روند تغییرات هیدرکلیماتولوژیکی منتهی به ((تخریب سرزمین)) و ((وقوع بیابان زایی)) بررسی شده است، چرا که از نقطه نظر ارتباطی که بین گسترش بیابانها، خشکسالیها و ویژگیهای هیدروکلیما تولوژیکی وجود دارد از یک سو توجه به عناصر اقلیمی و خواص هیدرولوژیکی محل ضروری است و از سوی دیگر بدلیل بهره کشی فوق امکانات طبیعی بویژه برداشت بی رویه آبهای زیرزمینی، توجه بیشتر به امکانات و محدودیت های محیط طبیعی را طلب می کند تا از این رهگذر ضمن حفظ تعادل اکولوژیکی علاوه بر پیشگیری از وقوع بیابان زایی به درمان ضایعات زیست محیطی یا به عبارتی ((بیابان زدایی)) نیز اقدام گردد.