بررسی تاثیر سرمایه گذاری بر اشتغال در بخش کشاورزی ایران

هدف از این تحقیق تعیین تاثیر سرمایه گذاری بر ایجاد اشتغال در بخش کشاورزی به تفکیک زیربخشها و تعیین مزیت نسبی آنها از بعد اشتغالزایی است. تحقیق بر اساس ( رهیافت تقاضای نیروی کار) استوار است و در آن فرض می شود که اشتغال بخاطر نامحدود بودن عرضه نیروی کار معادل با تقاضای نیروی کار می باشد. برای انجام تحقیق الگوی تجربی تعیین گردید که در آن اشتغال تابعی است از سرمایه گذاری ،ارزش افزوده ، شاخص دستمزد نیروی کار و برحسب شرایط خاص زیر بخشها متغیری نظیر سطح زیر کشت . برای انجام این تحقیق از تحلیل سری زمانی استفاده گردید. برای بررسی ایستایی متغیرها ، آزمونهای ریشه واحد و شکست ساختاری و برای بررسی همگرایی متغیرها آزمون همگرایی یوهانس بکار گرفته شد. نتایج حاصل از این دو آزمون نشان دادند که متغیرها در کلیه زیر بخشها شرایط آزمون همگرایی را دارا هستند و در همه آنها وجود یک بردار همگرایی یا رابطه تعادلی بلند مدت به اثبات رسید. برای بررسی پویاییهای کوتاه مدت و ارتباط آن با روابط بلند مدت از الگوی تصحیح خطای برداری ‏‎(vec)‎‏ استفاده شد. نتایج حاصل از بررسیها نشان دادند که سرمایه گذاری در بخش کشاورزی و زیر بخشهای زراعت و باغبانی ، شیلات و آبزیان و جنگل و مرتع رابطه مثبتی با اشتغال دارد. اما در زیر بخش های دامپروری و طیور به خاطر جانشین بودن دو عامل سرمایه و نیروی کار در دوره مورد مطالعه ‏‎(1352-138)‎‏ رابطه بین آنها منفی است. نتایج همچنین نشان دادند که زیر بخش زراعت و باغبانی از بعد اشتغالزایی دارای مزیت نسبی ، نسبت به سایر زیربخشهای کشاورزی بوده و توجه به افزایش سطح زیر کشت در سیاستگذاری کوتاه مدت می تواند بیکاری را تا حد قابل توجهی کاهش دهد.