بررسی رابطه بین ریسک و بازده در بورس اوراق بهادار تهران ‏‎‎‏(سالهای 1371 تا 1375)

هدف بازارای سرمایه انتقال وجوه بین وام دهندگان و وام گیرندگان به طور کارا ‏‎(efficient)‎‏ است . برای کارا بودن، تخصیص سرمایه باید تامین کننده سرمایه گذاری های با نرخ بازدهی اجتماعی بالا باشد و به سرمایه گذاری هایی که ارزش حال آنها منفی است سرمایه ای تخصیص نیابد. در تخصیص موثر منابع، بازار باید بتواند قیمت سهام یک شرکت را از روی عوامل اساسی مانند بازدهی و ریسک که در تعیین ارزش حال دخیل هستند، تعیین کند. در این صورت وجوه موجود برای شرکت هایی که بهترین استفاده را از منابع می کنند به راحتی در دسترس خواهد بود. برای کارایی بازار لازم است سرمایه گذاران بتوانند از روی یک معیار مناسب، ریسک هر دارایی را برآورد کرده و با توجه به بازده و ریسک دارایی های مختلف و تابع مطلوبیت خود اقدام به انتخاب پورتفوی مورد نظر کنند. از این رو وجود یک معیار مناسب اندازه گیری ریسک ضروری می باشد. در یک بازار کارا که اطلاعات گذشته و هر نوع اطلاعات عمومی در قیمت ها منعکس می شود، انتظار می رود که قیمت اوراق بهادار تقریب نزدیکی از ارزش واقعی آن بوده و منعکس کننده بازده و ریسک اوراق باشد. تعیین ریسک واقعی سهام در این میان از ارکان اساسی مدیریت اوراق بهادار است. این تحقیق که روی آمار ماهیانه بورس تهران انجام می شود به دنبال یافتن ارتباط بین ریسک و بازدهی سهام در بازار بورس تهران برای به دست دادن معیار مناسبی برای قیمت گذاری سهام به طور کارا می باشد. مبنای نظری تحقیق، مدل قیمت گذاری دارایی سرمایه ای ‏‎(capm)‎‏ و نظریه قیمت گذاری سودجویانه ‏‎(apt) بوده و از مدل تجربی بازار برای تخمین استفاده می شود. بررسی غیرخطی بودن رابطه بین ریسک و بازدهی نیز از اهداف تحقیق می باشد.