نگرش آماری و احتمالی بر نظریه فازی

کنترل کیفیت ، قابلیت اطمینان و تجزیه وتحلیل سریهای زمانی مقولاتی هستند که کاربرد وسیعی داشته و روشهای آماری در این سه زمینه از قدرت عمل و توانائی بسیار بالائی برخوردارند. بعضا" روشهای آماری در برخورد با گونه هائی از عدم قطعیت نمی توانند کارائی داشته باشند و از اصول مدلبندی کلاسیک برای برخورد با چنین مواردی نمی توان استفاده کرد. در چنین حالاتی که با داده های زبانی روبرو هستیم، استفاده از روشهای فازی می تواند راهگشا باشد. نظریه مجموعه های فازی، به تازگی به عنوان روش دیگری برای حل مسائل آماری مربوط به کنترل کیفیت ، پیش بینی سری زمانی و قابلیت اطمینان و برخی موارد دیگر مطرح شده است . مهمترین مزیت استفاده از روشهای فازی، حل مسائل مربوط به متغیرهای زبانی است . نظریه مجموعه های فازی می تواند ابهام ذاتی در متغیرهای زبانی را رفع کند و آنها را از فرم زبانی و لغوی به صورت عددی تبدیل کند. در واقع، روشهای آماری و احتمالی تنها ابزار برخورد با مسئله عدم حتمیت نیستند. نظریه فازی به عنوان جزء تکمیل کننده نظریه احتمال می تواند نقش مهمی در رفع مشکلات مربوط به عدم حتمیت ایفا کند و در مواردی که به هیچ عنوان نمی توان از روشهای کلاسیک استفاده کرد، روشهای فازی به کار گرفته شوند.