تهیه غشاهای پلیمری آلیاژی جداساز دی اکسید کربن/نیتروژن

محتوای گاز گلخانه ای دی اکسیدکربن در اتمسفر زمین رو به افزایش می باشد. جداسازی این گاز از منابع اصلی تولید کننده آن نظیر نیروگاه ها، صنایع فولاد و سایر صنایع شیمیایی به دلیل افزایش اثرات مخرب گازهای گلخانه ای، مورد توجه فراوانی قرار گرفته است. حذف گاز دی اکسیدکربن گازهای خروجی دودکش صنایع به کمک غشاهای پلیمری، کاربردی مهم و در حال توسعه از فناوری غشایی می باشد. در این راستا، غشاهای آلیاژی از ترپلیمر اکریلونیتریل-بوتادین-استایرن (abs) و پلی وینیل استات (pvac) با ترکیب درصدهای متفاوت و پلی اتیلن گلایکول (peg) با وزن های ملکولی مختلف، تهیه و رفتار تراوایی و گزینش پذیری آنها برای گازهای دی اکسیدکربن و نیتروژن مورد بررسی قرار گرفته است. اثر شرکت دادن ترکیب درصدهای متفاوت پلیمر آلیاژ شده با abs بر کارایی جداسازی گاز، مورد بررسی قرار گرفته است. هم چنین، پس از انتخاب مطلوب ترین غشاء، اثر فشار بر تراوایی دی اکسیدکربن مورد مطالعه قرار گرفته است. در قسمت دیگر کار، آزمون انحلال پذیری گاز دی اکسیدکربن در غشاها انجام و به کمک آن ضرایب انحلال پذیری و نفوذ پذیری این گاز در غشاها تعیین گردید. هم چنین به منظور بررسی ویژگی های غشاها تصاویر sem و طیف های ftir تهیه و ارزیابی شدند. در نهایت مشخص شد که تراوایی دی اکسیدکرین در غشاء abs حاوی 10% و 30% وزنی pvac و 10% وزنی peg20000 دارای مطلوب ترین خواص جداسازی می باشند. هم چنین میزان تراوایی و گزینش پذیری دی اکسیدکربن/نیتروژن در آنها در مقایسه با غشاء abs افزایش مطلوبی یافته است. نتایج نشان دادند که با تغییر فشار، تغییرات قابل توجهی در مقادیر تراوایی ایجاد نشد. در نهایت با بررسی مورفولوژی غشاهای تهیه شده به کمک sem و ftir، ساختار خوب و مناسب آنها برای انتقال گاز در جداسازی های منظور روشن گردید.