حذف کلاتر در رادار دومکانی هوابرد به وسیله ژردازش مکانی-زمانی وفقی

مشکل اصلی برای رادارهای هوابرد در کشف اهداف زمینی، حذف کلاتر زمین است. روش پردازش مکانی- زمانی وفقی جدیدترین روش برای مقابله با آن است. یک فیلتر دو بعدی در فرکانس های زاویه ای و داپلر مربوط به سیگنال کلاتر، صفر قرار می دهد. در محاسبه بردار وزن، ماتریس کوواریانس سیگنال تداخل نقش مهمی دارد. در عمل این ماتریس نامعلوم است و باید تخمین زده شود. در رادارهای جستجوی هوابرد که اهداف را در فاصله و داپلر کشف می کنند، تخمین ماتریس کوواریانس از روی سیگنال های بازگشتی از تمامی سلول های برد صورت می گیرد. در رادارهای یک مکانی دارای ساختار قرارگیری آنتن در پهلوی سکو، همگنی داده ها برای تخمین تا حد زیادی تضمین می شود، اما در رادارهای یک مکانی با انحراف محور آنتن از سوی پرواز، این همگنی در سلول های برد از بین می رود و منحنی های داپلر- زاویه به سلول برد بستگی پیدا می کنند. در رادارهای دو مکانی این مسأله حادتر است و ناهمگنی داده ها تنها به نحوه قرارگیری آنتن بستگی ندارد، بلکه سناریوی دومکانی نیز در ناهمگنی تأثیر دارد. روش های پردازش مختلفی با هدف افزایش کارآیی و کاهش حجم محاسبات ابداع شده اند. این روش ها به دو دسته روش های کاهش بعد و روش های کاهش رتبه تقسیم بندی می گردند. برای رادارهای دو مکانی قبل از پردازش اصلی لازم است یک پیش پردازش بر روی داده های عددی شده صورت گیرد. چندین روش برای رفع مشکل وابستگی داده ها به برد که همگنی آن ها را کاهش می دهد، ارائه گردیده است. روشی که از بقیه جدیدتر و عملی تر است، روش جبران سازی در زاویه و داپلر به صورت وفقی (aadc) است. این روش محل حداکثر توان مربوط به طیف کلاتر را تغییر می دهد و آن را به نقطه مورد نظر در فرکانس زاویه ای و داپلر مورد نظر، جابجا می نماید. روش aadc ایراداتی دارد از جمله حجم بالای محاسبات و جبران سازی که تنها برای یک نقطه در صفحه داپلر- زاویه صورت می گیرد. در رویکرد ارائه شده در این پایان نامه، روش جبران سازی در زاویه و داپلر به صورت وفقی، تعمیم داده می شود تا عملکرد بهتری حاصل گردد.